Una reflexión de Paula Maseda
Esta lectura forma parte de la sección "Lecturas de domingo" de Espacio Rebeldía, y es posible gracias a la participación de nuestras colaboradoras y traductoras. Está disponible en castellano, inglés, euskera, galego y català.
De regreso a casa en el tren de las siete, Oviedo se va haciendo más pequeño y convirtiéndose en un boceto de sí mismo a través de mi ventanilla. Vuelvo de la quinta cita fallida de Tinder de mi vida con una sensación amarga y punzante en el estómago y en mis auriculares suena “Norman Fucking Rockwell” de Lana del Rey. Ella canta melodiosa “porque solo eres un hombre, eso es lo que haces” y yo me recreo asintiendo con la cabeza y extrapolando el significado de sus letras a mi situación actual. La palabra que mejor definiría el encuentro de esta tarde es “decepcionante”. La conversación no fluía y él la torcía constantemente a intentos por hacerme subir a su casa. Sus ojos parecían aburridos, vacíos y, al mismo tiempo, extremadamente hambrientos. Cuando le dije que prefería ir más despacio empezó a hablar en forma de monosílabos y decidió llevarme a la estación.
“No te lo tomes a malas, Paula, así son los hombres, si no consiguen lo que quieren actúan como críos” me dice una amiga en un audio de Whatsapp. Pero algo no me cuadra. Ya he escuchado esta frase en miles de formatos diferentes, como un bálsamo que usamos algunas para aliviarnos de una incomodidad, de una espinita clavada que no sabemos cómo sacar. Boys will be boys dicen en inglés, o “ellos maduran más tarde” se escucha entre mujeres mayores que ya han jugado esta partida. Cuando llego a casa sigo algo triste, pero pronto me olvidaría de los detalles de esa cita. Del mismo modo, aprendería a justificar peores comportamientos, peores dinámicas, cada vez más agresivas, más humillantes, con el mismo bálsamo que me habían enseñado mis ancestras y mis coetáneas más experimentadas. ¿Dónde lo aprendieron ellas? ¿Cómo hemos llegado hasta aquí y qué podemos hacer de cara al futuro?
En 2019, Asa Seresin ya hablaba del heteropesimismo, esa expresión de decepción o incluso vergüenza hacia las relaciones heterosexuales, sin dejar de ser partícipes en ellas. En 2025, Chanté Joseph les preguntaba a las lectoras de Vogue si tener un novio era vergonzoso (o si al menos lo era mostrarlo en redes). Y hace unas semanas, conversando a solas con la madre de mi novio sobre algún problema que habíamos tenido en la relación, ella me confesaba para aliviarme que, en su experiencia, simplemente ningún hombre heterosexual era tan atento o detallista y que quizás la única forma de encontrar una relación más igualitaria era irme con una mujer. Esa absoluta resignación también se puede oír cuando una colega nos relata su último desastre romántico y termina por declarar que “¡ojalá fuese lesbiana!” como si se tratase de una elección, o como si las dinámicas queer no estuviesen exentas de tensiones, roces y complicaciones.
En la era de las relaciones transaccionales, del consumo de cuerpos y de una manosfera obsesionada con culpar a las mujeres de una “epidemia de soledad masculina”, tengo largas charlas con mi mejor amiga sobre cómo posicionarnos, cómo resistir a esta mentalidad pesimista y cómo nos está afectando a la hora de conectar. Ella, que siempre ha sido de las que resuelven, de las que buscan soluciones, se pregunta: “¿qué podemos hacer nosotras?” Al igual que a mí, algo le chirría en el discurso que ha sostenido históricamente a las dinámicas heterosexuales, en el discurso que individualiza los problemas y que, por tanto, no politiza la raíz de los mismos ni el statu quo que permite violentarnos.
El heteropesimismo parte de la desesperanza y del hartazgo y muchas de nosotras caeremos en un desfogue similar antes de llegar a una crítica al sistema, porque precisamente a ese sistema no le interesa ser problematizado. Una puede seguir cantando “Manchild” de Sabrina Carpenter a todo pulmón, pero es esencial entender que más allá de las glamurosas lágrimas de la decepción hetero hay una necesidad ferviente de imaginar otras formas posibles, más honestas y equitativas, en las que podemos relacionarnos. Las mujeres y los hombres no pertenecemos a planetas distintos como algún que otro libro nos ha intentado vender, y es necesario atacar en conjunto (y hacerlo pronto) al machismo que se esconde en nuestras dinámicas individuales y colectivas. En esta conversación eterna con las mujeres de mi vida, hago un esfuerzo por dibujar un futuro donde el listón no esté tan bajo.
On the way home on the seven o’clock train, Oviedo grows smaller and smaller, becoming a faint outline of itself through my window. I’m returning from the fifth failed Tinder date of my life with a bitter, gnawing feeling in my stomach, whilst Lana Del Rey’s ‘Norman Fucking Rockwell’ plays through my headphones. She sings melodiously, ‘’cause you’re just a man / it’s just what you do’, and I find myself nodding along, applying the meaning of her lyrics to my current situation. The word that best sums up this afternoon’s encounter is ‘disappointing’. The conversation didn’t flow, and he kept steering it towards attempts to get me to go back to his flat. His eyes looked bored, empty and, at the same time, starving. When I told him I’d rather take things more slowly, he started speaking in monosyllables and decided to take me to the station.
‘Don’t take it the wrong way, Paula, that’s just how men are; if they don’t get what they want, they act like children,’ a friend tells me in a WhatsApp voice message. But something doesn’t quite add up. I’ve heard this phrase in thousands of different forms, like a balm some of us use to soothe ourselves from a sense of unease, from a thorn in our side that we don’t know how to remove. ‘Boys will be boys’, they say, or ‘they mature later’ is what you hear amongst older women who’ve already been through this. When I got home, I was still feeling a bit down, but I’d soon forget the details of that date. In the same way, I’d learn to justify worse behaviour, worse dynamics (increasingly aggressive, increasingly humiliating) with the same balm that my forebears and my more experienced peers had taught me. Where did they learn it? How have we got to this point, and what can we do looking ahead?
Back in 2019, Asa Seresin was already talking about ‘heteropessimism’, that sense of disappointment or even shame towards heterosexual relationships, whilst still participating in them. In 2025, Chanté Joseph asked Vogue’s readers whether having a boyfriend was embarrassing (or whether at least showing it off on social media was). And a few weeks ago, whilst talking in private with my boyfriend’s mum about a problem we’d had in our relationship, she confided in me, to reassure me, that, in her experience, simply no straight man was that attentive or thoughtful, and that perhaps the only way to find a more equal relationship was to go out with a woman. That sense of utter resignation can also be heard when a colleague tells us about her latest romantic disaster and ends up declaring, ‘I wish I were a lesbian!’, as if it were a choice, or as if queer dynamics were free from tensions, friction, and complications.
In this era of transactional relationships, the commodification of bodies and a ‘manosphere’ obsessed with blaming women for an ‘epidemic of male loneliness’, I have long conversations with my best friend about how to position ourselves, how to resist this pessimistic mindset and how it is affecting us when it comes to connecting with others. She, who has always been the sort to take charge, to seek solutions, asks: ‘What can we do?’ Like me, something grates on her about the discourse that has historically sustained heterosexual dynamics, a discourse that treats problems as individual issues and therefore fails to politicise either their root causes or the status quo that allows us to be subjected to violence.
Heteropessimism stems from despair and weariness, and many of us will resort to a similar venting before we get round to criticising the system, precisely because that system has no interest in being challenged. One can carry on singing Sabrina Carpenter’s ‘Manchild’ at the top of one’s lungs, but it is essential to understand that beyond the glamorous tears of heterosexual disappointment lies a fervent need to imagine other possible, more honest and equitable ways in which we can relate to one another. Women and men do not belong to different planets, as the odd book has tried to sell us, and we must tackle together (and do so soon) the sexism that lurks within our individual and collective dynamics. In this never-ending conversation with the women in my life, I strive to envision a future where the bar isn’t set so low.
De regreso á casa no tren das sete, Oviedo vaise facendo máis pequeno e converténdose nun bosquexo de si mesmo a través da miña xanela. Volto da quinta cita falida de Tinder da miña vida cunha sensación amarga e punxente no estómago e nos meus auriculares soa “Norman Fucking Rockwell” de Lana del Rey. Ela canta melodiosa “porque só es un home, iso é o que fas” e eu recréome asentindo coa cabeza e extrapolando o significado das súas letras á miña situación actual. A palabra que mellor definiría o encontro desta tarde é “decepcionante”. A conversa non fluía e el torcíaa constantemente para intentos de facerme subir á súa casa. Os seus ollos parecían aburridos, baleiros e, ao mesmo tempo, extremadamente famentos. Cando lle dixen que prefería ir máis amodo comezou a falar en forma de monosílabos e decidiu levarme até a estación.
“Non o tomes de malas, Paula, así son os homes, se non conseguen o que queren actúan coma cativos” dime unha amiga nun audio de Whatsapp. Mais algo non me cadra. Xa escoitei esta frase en miles de formatos diferentes, coma un bálsamo que usamos algunhas para aliviarnos dunha incomodidade, dunha espiña cravada que non sabemos como quitar. Boys will be boys din en inglés, ou “eles maduran máis tarde” escóitase entre mulleres máis vellas que xa xogaron esta partida. Cando chego para a casa sigo algo triste, mais cedo esquecería os detalles desa cita. Do mesmo modo, aprendería a xustificar peores comportamentos, peores dinámicas, cada vez máis agresivas, máis humillantes, co mesmo bálsamo que me ensinaran as miñas devanceiras e as miñas coetáneas máis experimentadas. Onde o aprenderon elas? Como chegamos até aquí e que podemos facer de cara ao futuro?
En 2019, Asa Seresin xa falaba do heteropesimismo, esa expresión de decepción ou mesmo vergoña polas relacións heterosexuais, sen deixar de ser partícipes nelas. En 2025, Chanté Joseph preguntáballes ás lectoras de Vogue se ter un noivo era vergoñento (ou se polo menos érao mostralo en redes). E hai unhas semanas, conversando a soas coa mai do meu noivo sobre algún problema que tiveramos na relación, ela confesábame para aliviarme que, na súa experiencia, simplemente ningún home heterosexual era tan atento ou detallista e que talvez a única forma de encontrar unha relación máis igualitaria era irme cunha muller. Esa absoluta resignación tamén se pode ouvir cando unha colega nos relata o seu último desastre romántico e termina por declarar que “oxalá fose lesbiana!” coma se se tratase dunha elección, ou coma se as dinámicas queer non estivesen exentas de tensións, roces e complicacións.
Na era das relacións transaccionais, do consumo de corpos e dunha manosfera obsesionada con culpar as mulleres dunha “epidemia de soidade masculina”, teño longas charlas coa miña mellor amiga sobre como posicionarnos, como resistir a esta mentalidade pesimista e como nos está a afectar na hora de conectar. Ela, que sempre foi das que resolven, das que buscan solucións, pregunta: “que podemos facer nós?” Igual ca a min, rénxelle algo no discurso que sostivo historicamente as dinámicas heterosexuais, no discurso que individualiza os problemas e que, por tanto, non politiza a raíz dos mesmos nin o statu quo que permite violentarnos.
O heteropesimismo parte da desesperanza e da fartura e moitas de nós caeremos nun desfogue similar antes de chegar a unha crítica ao sistema, porque precisamente a ese sistema non lle interesa ser problematizado. Unha pode continuar a cantar “Manchild” de Sabrina Carpenter a todo pulmón, mais é esencial entender que alén das glamurosas lágrimas da decepción hetero hai unha necesidade fervente de imaxinar outras formas posíbeis, máis honestas e equitativas, nas cales podemos relacionarnos. As mulleres e os homes non pertencemos a planetas distintos como algún que outro libro nos tentou vender, e é preciso atacar en conxunto (e facelo axiña) o machismo que se esconde nas nosas dinámicas individuais e colectivas. Nesta conversa eterna coas mulleres da miña vida, fago un esforzo por debuxar un futuro onde o listón non estea tan baixo.
