La antorcha que te entrego

Encuentra a Alejandra en Instagram:

Mi querida hija, 

Te escribo desde un lugar donde el amor y la esperanza se mezclan con la rabia y el cansancio. No sé cómo será tu rostro ni qué sueños habitarán en tus ojos, pero sé que serás una mujer, y que en ti respirará la fuerza de todas las que vinieron antes: las que lucharon, las que resistieron, las que todavía esperan justicia. 

El mundo que te recibirá no es fácil. Está hecho de belleza, sí, pero también de cicatrices. Lo levantaron mujeres que caminaron sobre el fuego, que gritaron cuando se les negó hablar, que abrieron sendas para que hoy nosotras podamos andar sin cadenas. Pero todavía hay muros que se alzan: el miedo, la desigualdad, la mirada que nos reduce a un cuerpo. 

Quiero que lo sepas desde ahora: no naciste para ser lo que otros esperan. No estás aquí para encajar ni para agradar. Naciste para ser libre. Para decir “no” cuando algo te duela, para decir “sí” cuando algo te encienda, para decidir por ti misma cada paso que des. 

Habrá quienes intenten callarte, quienes te digan que tu voz es demasiado fuerte o demasiado incómoda. No les creas. Tu voz es herencia, es memoria, es fuego. Cada palabra tuya es también el eco de todas las mujeres que fueron silenciadas. Habla, incluso si tiemblas. 

Cuando te mires al espejo, no busques aprobación: busca verdad. Tu belleza no está en los ojos ajenos, sino en tu capacidad de amar, de resistir, de seguir. No dejes que la culpa ni la vergüenza te dominen; esas son armas viejas que el patriarcado aún usa para domesticarnos. 

Habrá días grises, días en los que el mundo parezca más cruel que justo. En esos días, recuerda que no estás sola. Somos muchas, hijas de las “brujas” que no pudieron quemar. Mujeres de agua y de fuego que se reconocen al pasar, que se sostienen aunque no se conozcan. 

Cuando defiendas tus límites, cuando elijas tu libertad, estarás honrando a todas las que vinieron antes y a las que vendrán después. No subestimes el poder de un gesto, de una palabra, de una decisión: cada acto tuyo puede abrirle el camino a otra. 

Y si alguna vez dudas, si el miedo te toca el hombro, vuelve a este recuerdo: en ti habita la fuerza de todas nosotras. La lucha, el amor y la esperanza son tu herencia. 

Quiero que crezcas sabiendo que el amor por ti misma será siempre tu arma más poderosa. Ama tu cuerpo, tu historia, tu deseo, tu voz. Cuídalos, porque ahí vive tu libertad. 

Nosotras te pasamos la antorcha. Que en tus manos arda con una luz más justa, más libre, más nuestra. 

Con amor y rebeldía,  

Tu madre.

The torch I hand over to you

Translation by @inkinthisorder and @batordenador

My dear daughter,

I am writing to you from a place where love and hope mingle with anger and exhaustion. I do not know what your face will look like or what dreams will dwell in your eyes, but I know that you will be a woman, and that you will breathe the strength of all those who came before you: those who fought, those who resisted, those who still await justice. 

The world that will welcome you is not an easy one. It is made of beauty, yes, but also of scars. It was built by women who walked through fire, who shouted when they were denied the right to talk, who paved the way so that today we could walk without chains. But there are still walls that stand tall: fear, inequality, the gaze that reduces us to just a body. 

I want you to know this from now on: you were not born to be what others expect. You are not here to fit in or to please. You were born to be free. To say ‘no’ when something hurts you, to say ‘yes’ when something ignites you, to decide for yourself every step you take. 

There will be those who try to silence you, who tell you that your voice is too loud or too uncomfortable. Do not believe them. Your voice is heritage, it is memory, it is fire. Every word you utter is also the echo of all the women who were silenced. Speak, even if you tremble. 

When you look in the mirror, don’t seek approval: seek truth. Your beauty is not in the eyes of others, but in your capacity to love, to resist, to carry on. Don’t let guilt or shame dominate you; those are old weapons that patriarchy still uses to tame us. 

There will be grey days, days when the world seems more cruel than fair. On those days, remember that you are not alone. There are many of us, daughters of the ‘witches’ they couldn’t burn. Women of water and fire who recognise each other as they pass, who support each other even if they don’t know each other. 

When you defend your boundaries, when you choose your freedom, you will be honouring all those who came before you and those who will come after you. Do not underestimate the power of a gesture, a word, a decision: every action you take can pave the way for another. 

And if you ever doubt, if fear taps on your shoulder, return to this memory: within you dwells the strength of all of us. Struggle, love, and hope are your inheritance. 

I want you to grow up knowing that love for yourself will always be your most powerful weapon. Love your body, your history, your desire, your voice. Take care of them, because that is where your freedom lives. 

We pass the torch to you. May it burn in your hands with a light that is fairer, freer, more ours. 

With love and rebellion, 

Your mother.

Ematen dizudan lastargia

Traducido por Udara Pascual. IG: @udarapascual

Nire alaba maitea, 

Maitasuna eta itxaropena amorruarekin eta nekearekin nahasten diren toki batetik idazten dizut. Ez dakit zure aurpegia nolakoa izango den, ezta ze amets biziko diren zure begietan, baina badakit emakume bat izango zarela eta aurretik etorri izan diren guztien indarra zure barnean arnastuko dela: borroka egin zutenak, eutsi zutenak, oraindik justizia itxaroten dutenak. 

Jasoko zaituen mundua ez da erreza. Edertasunez osatuta dago, bai, baina orbainez ere. Su gainetik ibili ziren emakumeek eraiki zuten, hitza ukatu zitzaienean oihu egin zutenak, gaur guk katerik gabe ibili dezagun bideak ireki zituztenak. Hala ere, badira oraindik altxatzen diren hormak: beldurra, desberdintasuna, gorputz batera murrizten gaituen begirada. 

Hemendik aurrera jakin dezazun nahi dut: ez zinen besteek espero dutena izateko jaio. Ez zaude hemen horrekin bat egiteko ezta atsegina izateko. Askea izateko jaio zinen. Zerbaitek min egiten dizunean “ez” esateko, zerbaitek pizten zaituenean “bai” esateko, ematen duzun pausu bakoitza zuk erabakitzeko. 

Zu isilarazten saiatuko direnak egongo dira, zure ahotsa indartsuegia edo deserosoegia dela esango dizutenak. Ez iezaiozu sinetsi. Zure ahotsa oinordetza da, memoria da, sua da. Zure hitz bakoitza isilaraziak izan ziren emakume guztien oihartzuna ere bada. Hitz egin, nahiz eta dar-dar egin. 

Ispilura begiratzerakoan, ez ezazu onarpena bilatu: egia bilatu. Zure edertasuna ez dago besteen begietan, baizik eta maitatzeko duzun gaitasunean, eusteko gaitasunean, jarraitzeko. Ez utzi errua ezta lotsa mendera zaitzaten; horiek, patriarkatuak oraindik gu otzantzeko erabiltzen dituen arma zaharrak dira. 

Egun grisak egongo dira, mundua bidezkoa baino krudela irudiko den egunak. Egun horietan, bakarrik ez zaudela gogoratu. Asko gara, erre ez zituzten “sorginen” alabak. Ondotik pasatzerakoan errekonozitzen diren urezko eta suzko emakumeak, elkar ez ezagutu arren, sostengatu eta babesten direnak. 

Zure limiteak defendatzerakoan, zure askatasuna aukeratzerakoan, aurretik izan ziren guztiak eta geroago etorriko direnak ohoratuko dituzu. Ez ezazu keinu baten boterea gutxietsi, hitz batena, erabaki batena: zure ekintza bakoitzak beste bati bidea ireki diezaioke. 

Eta noizbait zalantzan bazabiltza, beldurrak sorbalda ukitzen badizu, oroitzapen honetara buelta zaitez: zure baitan gu guztien indarra dago. Borroka, maitasuna eta itxaropena zure oinordetzak dira. 

Zugan sentitzen duzun maitasuna edukiko duzun arma boteretsuena izango dela jakinda hazi zaitezen nahi dut. Zure gorputza maitatu, zure historia, zure nahia, zure ahotsa. Zain itzazu, bertan zure askatasuna bizi baita. 

Guk lastargia ematen dizugu. Zure eskuetan argi justu, gurea, eta askeago batekin erre bedi. 

Maitasunez eta errebeldiaz, 

Zure ama.

A chama que che entrego

Traducido por Flavia. IG: @ffflva. Bluesky: @ozonosfera.bsky.social

Miña filla querida, 

Escríboche desde un lugar onde o amor e a esperanza se mesturan coa rabia e o cansazo. Non sei como será o teu rostro nin que soños habitarán nos teus ollos, mais sei que serás unha muller, e que en ti respirará a forza de todas as que viñeron antes: as que loitaron, as que resistiron, as que aínda agardan xustiza. 

O mundo que te recibirá non é fácil. Está feito de beleza, abofé, mais tamén de cicatrices. Erguérono mulleres que camiñaron sobre o lume, que berraron cando se lles negou falar, que abriron sendas para que hoxe todas nós poidamos andar sen cadeas. Mais aínda hai muros que se alzan: o medo, a desigualdade, a mirada que nos reduce a un corpo.

Quero que o saibas desde agora: non naciches para ser o que outros esperan. Non estás aquí para encaixar nin para agradar. Naciches para ser libre. Para dicir “non” cando algo che doia, para dicir “si” cando algo che acenda, para decidir por ti mesma cada paso que deas.

Haberá quen intente calarte, quen che diga que a túa voz é demasiado forte ou demasiado incómoda. Non creas neles. A túa voz é herdanza, é memoria, é lume. Cada palabra de teu é tamén o eco de todas as mulleres que foron silenciadas. Fala, inclusive se tremes.

Cando te mires no espello, non procures a aprobación: procura a verdade. A túa beleza non está nos ollos alleos, senón na túa capacidade de amar, de resistir, de seguir. Non deixes que a culpa nin a vergoña te dominen; esas son armas vellas que o patriarcado aínda emprega para nos domesticar.

Haberá días grises, días en que o mundo pareza máis cruel que xusto. Neses días, lembra que non estás soa. Somos moitas, fillas das “bruxas” que non puideron queimar. Mulleres de auga e de lume que se recoñecen ao pasar, que se sosteñen aínda que non se coñezan. 

Cando defendas os teus límites, cando escollas a liberdade, estarás honrando a todas as que viñeron antes e as que virán despois. Non subestimes o poder dun xesto, dunha palabra, dunha decisión: cada acto de teu pode abrirlle o camiño a outra. 

E se algunha vez dubidas, se o medo che toca o ombreiro, regresa a esta lembranza: en ti habita a forza de todas nós. A loita, o amor e a esperanza son a túa herdanza.

Quero que crezas sabendo que o amor por ti mesma será sempre a túa arma máis poderosa. Ama o teu corpo, a túa historia, o teu desexo, a túa voz. Coida deles, porque aí vive a túa liberdade. 

Nós pasámosche a chama. Que nas túas mans arda cunha luz máis xusta, máis ceiba, máis nosa. 

Con amor e rebeldía,

A túa nai.

Posted in

Deja un comentario