No quiero ser madre y eso me da miedo

Encuentra a Paula en Instagram:

No quiero ser madre y eso me da miedo

cada vez me hago más mayor

y esa frase cae sobre mis hombros

como una losa insoportable

y no sé cómo deshacerme de ella

Yo no quiero ser madre

oye pero, ¿ni te lo planteas en un futuro?

eres muy joven, seguro que después

cambias de opinión

seguro que después

te nace el instinto

Me instruye sobre el instinto

un señor con bigote

Y yo me pregunto cómo es posible

que un hombre sepa qué siente una mujer

al tener dentro de ella otra persona,

al ver su cuerpo cambiar

para darle espacio a otro,

para darle vida a otro

Me gustaría saber, genuinamente,

cómo saben cómo se sienten las mujeres,

y si todas nos sentimos de la misma forma.

Me pregunto si de verdad es

posible que todas sintamos lo

mismo

No quiero ser madre:

nunca quise, ahora no quiero

y no me imagino un futuro en el que otra vida dependa de mí.

Y me encuentro todo el tiempo cuestionada,

como mujer y como persona,

dando explicaciones sobre un deseo que no tengo,

sobre un sentimiento del cual simplemente no puedo hablar,

porque no lo experimento,

porque no siento nada.

Me pregunto si la vida de las mujeres, de alguna forma,

debe necesariamente culminar experimentando un embarazo.

Si yo quizá me esté perdiendo algo,

si me vaya a perder algo.

Si no sentir ese deseo, en última instancia, sea problema mío,

si hay algo que esté mal dentro de mí.

Me pregunto cómo será posible hacerse

cargo de otra persona,

más que de una misma.

Si muchas veces me siento perdida,

dudo del camino que atravieso,

de mi futuro,

de escoger,

y de sentirme atrapada dentro de esa decisión.

¿Y si tuviera una hija y un día

dudara de ella?

Yo no quiero ser madre

y me pregunto si algo de

amor se me va a quedar

dentro.

Si de alguna forma,

si no tengo una hija,

quedará algo que no podré

darle a nadie.

No quiero ser

madre y eso me da

miedo.

I don’t want to be a mother and that scares me

Translation by @inkinthisorder and @batordenador

I don’t want to be a mother and that scares me

I’m getting older

and that sentence weighs me down

like an unbearable stone

and I don’t know how to get rid of it

I don’t want to be a mother

but hey, not even in the future?

you’re so young, surely later on

you’ll change your mind

surely later

you’ll get the instinct

A man with a moustache

teaches me about instinct

And I wonder how can it be

how can a man know what a woman feels

when she has another life inside her,

when her body changes

to give space to another,

to give life to another.

I would like to know, genuinely,

how do they know how women feel,

and if we all feel the same way.

I wonder if it’s actually possible

that we all feel the same

I don’t want to be a mother:

I’ve never wanted to, I don’t want to now

and I can’t imagine a future where another life depends on me.

And I’m always questioned,

As a woman and as a person,

making excuses about a desire I don’t have,

about a feeling I just can’t talk about,

because I don’t experience it,

because I don’t feel anything.

I wonder if the life of women, in some way,

must necessarily culminate in a pregnancy.

If maybe I’m missing something,

if I will miss something.

If not having that desire, ultimately, means I’m wrong,

if there is something broken inside of me.

I wonder how is it possible

to take care of another person,

more than yourself.

If I feel lost many times,

I have doubts about the path I’m walking,

about my future,

about choosing,

and about feeling trapped inside that choice.

What if I have a daughter and one day

I doubt about her?

I don’t want to be a mother

and I wonder if some love

will remain inside me.

If in some way, 

if I don’t have a daughter,

something I won’t be able to give

will remain.

I don’t want to be a mother

and that scares me.

Ez dut ama izan nahi eta horrek beldurtzen nau

Traducido por Udara Pascual. IG: @udarapascual

Ez dut ama izan nahi eta horrek beldurtzen nau

geroz eta nagusiago naiz

eta esaldi hori nire sorbalda gainean erortzen da

lauza jasanezin baten modura

eta ez dakit nola desegin

Nik ez dut ama izan nahi

aizu baina, ez duzu ezta etorkizunean pentsatuko?

oso gaztea zara, geroago seguruenik

iritziz aldatzen duzu

geroago seguru

instintua jaiotzen zaizu

Instintuari buruz irakasten dit

bibotedun gizon bat

Eta nik galdetzen dut nola izan daitekeen posible

gizon batek emakume bat sentitzen duena jakitea

bere barnean beste pertsona bat izanda, 

bere gorputza aldatzen ikustean 

besteari tokia emateko, 

besteari bizitza emateko

Gustatuko litzaidake jakitea, benetan

nola dakiten emakumeak nola sentitzen diren,

eta guztiak berdin sentitzen garen ala ez. 

Galdetzen dut ea benetan posible den

guztiak berdina sentitu dezagun 

Ez dut ama izan nahi: 

ez dut inoiz nahi izan, orain ez dut nahi

eta ez dut beste bizitza bat nire mende den etorkizuna imaginatzen. 

Eta aldiro zalantzan jartzen naute, 

emakume bezala eta pertsona bezala, 

sentitzen ez dudan desira baten inguruan azalpenak ematen, 

hitz egin ezin dudan sentimendu baten inguruan, 

ez baitut esperimentatzen,

ez baitut ezer sentitzen. 

Galdetzen dut ea emakumeen bizitza, modu batez edo bestez, 

haurdunaldi bat derrigorrez esperimentatzen amaitu behar den. 

Ea zerbait galtzen ari naizen akaso, 

ea zerbait galduko dudan. 

Ea desira hori ez sentitzea, azken finean, nire arazoa den,

ea nire barnean zerbait gaizki dagoen. 

Galdetzen dut nola izan daitekeen posible

beste pertsona batez arduratzea, 

–norberaz baino gehiago–. 

Askotan galduta sentitzen banaiz, 

zeharkatzen dudan ibilbidea zalantzan jartzen dut, 

nire etorkizuna, 

aukeratzea, 

eta erabaki horren barruan harrapatuta sentitzea. 

Eta alaba bat izango banu eta egun batean

bera zalantzan jarriko banu?

Nik ez dut ama izan nahi

eta galdetzen dut ea maitasunaren zerbait

barruan geratuko zaidan. 

Ea modu batez edo bestez

alaba bat izaten ez badut, 

inori eman ahal ez diodan zerbait

geratuko den. 

Ez dut ama izan nahi

eta horrek

beldurtzen nau.

Non quero ser nai e iso ponme medo

Traducido por Flavia. IG: @ffflva. Bluesky: @ozonosfera.bsky.social

Non quero ser nai e iso ponme medo

cada vez son máis maior

e esa frase cae sobre os meus ombreiros

coma unha laxa insoportábel

e non sei como me desfacer dela

Eu non quero ser nai

oe pero, nin o valoras para o futuro?

es moi nova, seguro que despois

pensas outra cousa

seguro que despois

náceche o instinto

Instrúeme sobre o instinto

un señor con bigote

E eu pregúntome como será posíbel

que un home saiba como sente unha muller

ter dentro dela outra persoa,

ver o corpo cambiar

para darlle espazo a

outro, para darlle vida a

outro

Encantaríame saber, xenuinamente,

como saben o que senten as mulleres,

e se todas sentimos da mesma forma.

Pregúntome se de verdade é

posíbel que todas sintamos o

mesmo

Non quero ser nai:

nunca quixen, agora non quero

e non me imaxino un futuro en que outra vida dependa de min.

E atópome todo o tempo cuestionada,

como muller e como persoa,

dando explicacións sobre un desexo que non teño,

sobre un sentimento do que simplemente non son quen de falar,

porque non o experimento,

porque non sinto nada.

Pregúntome se a vida das mulleres, dalgún xeito,

debe necesariamente culminar experimentando un embarazo.

Se quizais me perda algo,

se vaia perder algo.

Se non sentir ese desexo, en última instancia, sexa problema de meu,

se hai algo que estea mal dentro de min.

Pregúntome como será posíbel facerse

cargo doutra persoa,

máis que dunha mesma.

Se moitas veces perdo o norte,

dubido do camiño que atraveso,

do meu futuro,

de escoller,

e de sentirme atrapada dentro desa decisión.

E se teño unha filla e un día

dubido dela?

Eu non quero ser nai

e pregúntome se algo de

amor quedará en min,

dentro.

Se dalgunha forma,

ao non ter unha filla,

quedará algo que non poderei 

dar a ninguén.

Non quero ser

nai e iso ponme

medo.

No vull ser mare i això em fa por

Traducido por Ekhine Espinosa. IG: @ekhiineespiinosa

No vull ser mare i això em fa por,

cada vegada em faig més gran

i aquella frase cau sobre les meves espatlles

com una llosa insuportable

i no sé com desfer-me d’ella.

Jo no vull ser mare,

escolta, però, ni t’ho planteges en un futur?,

ets molt jove, segur que després

canvies d’opinió,

et neix l’instint.

M’instrueix sobre l’instint

un senyor amb bigoti

I jo em pregunto com és possible

que un home sàpiga què sent una dona

en tenir dins d’ella una altra persona,

en veure el seu cos canviar

per donar-li espai a

un altre, per donar-li vida a

un altre.

M’agradaria saber, genuïnament,

com saben com se senten les dones,

i si totes ens sentim de la mateixa forma.

Em pregunto si de veritat és

possible que totes sentim el 

mateix.

No vull ser mare:

mai vaig voler, ara no vull

i no m’imagino un futur en el qual una altra vida depengui de mi.

I em trobo tot el temps qüestionada,

com a dona i com a persona,

donant explicacions sobre un desig que no tinc,

sobre un sentiment del qual simplement no puc parlar,

perquè no experimento,

perquè no sento res.

Em pregunto si la vida de les dones, d’alguna forma,

necessàriament ha de culminar experimentant un embaràs.

Si jo potser m’estic perdent alguna cosa,

si em vagi a perdre alguna cosa.

Si no sentir aquest desig, en última instància, sigui problema meu,

si hi ha alguna cosa que estigui malament dins meu.

Em pregunto com serà possible fer-se

càrrec d’una altra persona,

–més que d’una mateixa–.

Si moltes vegades em sento perduda,

dubto del camí que travesso,

del meu futur,

d’escollir,

i de sentir-me atrapada dins d’aquesta decisió.

I si tingués una filla i un dia

dubtés d’ella?

Jo no vull ser mare

i em pregunto si una mica 

d’amor se’m va quedar

dins.

Si d’alguna forma,

si no tinc una filla,

quedarà alguna cosa que no podré

donar-li a ningú.

No vull ser

mare i això em fa

por.

Posted in

Deja un comentario