Esta lectura forma parte de la sección «Lecturas de domingo» de Espacio Rebeldía, y es posible gracias a la participación de nuestras colaboradoras y traductoras. Está disponible en castellano, inglés, euskera, galego y català.
Una reflexión de Paula Juan
Encuentra a Paula en Instagram:

No quiero ser madre y eso me da miedo
cada vez me hago más mayor
y esa frase cae sobre mis hombros
como una losa insoportable
y no sé cómo deshacerme de ella
Yo no quiero ser madre
oye pero, ¿ni te lo planteas en un futuro?
eres muy joven, seguro que después
cambias de opinión
seguro que después
te nace el instinto
Me instruye sobre el instinto
un señor con bigote
Y yo me pregunto cómo es posible
que un hombre sepa qué siente una mujer
al tener dentro de ella otra persona,
al ver su cuerpo cambiar
para darle espacio a otro,
para darle vida a otro
Me gustaría saber, genuinamente,
cómo saben cómo se sienten las mujeres,
y si todas nos sentimos de la misma forma.
Me pregunto si de verdad es
posible que todas sintamos lo
mismo
No quiero ser madre:
nunca quise, ahora no quiero
y no me imagino un futuro en el que otra vida dependa de mí.
Y me encuentro todo el tiempo cuestionada,
como mujer y como persona,
dando explicaciones sobre un deseo que no tengo,
sobre un sentimiento del cual simplemente no puedo hablar,
porque no lo experimento,
porque no siento nada.
Me pregunto si la vida de las mujeres, de alguna forma,
debe necesariamente culminar experimentando un embarazo.
Si yo quizá me esté perdiendo algo,
si me vaya a perder algo.
Si no sentir ese deseo, en última instancia, sea problema mío,
si hay algo que esté mal dentro de mí.
Me pregunto cómo será posible hacerse
cargo de otra persona,
―más que de una misma―.
Si muchas veces me siento perdida,
dudo del camino que atravieso,
de mi futuro,
de escoger,
y de sentirme atrapada dentro de esa decisión.
¿Y si tuviera una hija y un día
dudara de ella?
Yo no quiero ser madre
y me pregunto si algo de
amor se me va a quedar
dentro.
Si de alguna forma,
si no tengo una hija,
quedará algo que no podré
darle a nadie.
No quiero ser
madre y eso me da
miedo.

I don’t want to be a mother and that scares me
A reflection from Paula Juan

Translation by @inkinthisorder and @batordenador
I don’t want to be a mother and that scares me
I’m getting older
and that sentence weighs me down
like an unbearable stone
and I don’t know how to get rid of it
I don’t want to be a mother
but hey, not even in the future?
you’re so young, surely later on
you’ll change your mind
surely later
you’ll get the instinct
A man with a moustache
teaches me about instinct
And I wonder how can it be
how can a man know what a woman feels
when she has another life inside her,
when her body changes
to give space to another,
to give life to another.
I would like to know, genuinely,
how do they know how women feel,
and if we all feel the same way.
I wonder if it’s actually possible
that we all feel the same
I don’t want to be a mother:
I’ve never wanted to, I don’t want to now
and I can’t imagine a future where another life depends on me.
And I’m always questioned,
As a woman and as a person,
making excuses about a desire I don’t have,
about a feeling I just can’t talk about,
because I don’t experience it,
because I don’t feel anything.
I wonder if the life of women, in some way,
must necessarily culminate in a pregnancy.
If maybe I’m missing something,
if I will miss something.
If not having that desire, ultimately, means I’m wrong,
if there is something broken inside of me.
I wonder how is it possible
to take care of another person,
more than yourself.
If I feel lost many times,
I have doubts about the path I’m walking,
about my future,
about choosing,
and about feeling trapped inside that choice.
What if I have a daughter and one day
I doubt about her?
I don’t want to be a mother
and I wonder if some love
will remain inside me.
If in some way,
if I don’t have a daughter,
something I won’t be able to give
will remain.
I don’t want to be a mother
and that scares me.
Ez dut ama izan nahi eta horrek beldurtzen nau
Paula Juanen hausnarketa bat

Traducido por Udara Pascual. IG: @udarapascual
Ez dut ama izan nahi eta horrek beldurtzen nau
geroz eta nagusiago naiz
eta esaldi hori nire sorbalda gainean erortzen da
lauza jasanezin baten modura
eta ez dakit nola desegin
Nik ez dut ama izan nahi
aizu baina, ez duzu ezta etorkizunean pentsatuko?
oso gaztea zara, geroago seguruenik
iritziz aldatzen duzu
geroago seguru
instintua jaiotzen zaizu
Instintuari buruz irakasten dit
bibotedun gizon bat
Eta nik galdetzen dut nola izan daitekeen posible
gizon batek emakume bat sentitzen duena jakitea
bere barnean beste pertsona bat izanda,
bere gorputza aldatzen ikustean
besteari tokia emateko,
besteari bizitza emateko
Gustatuko litzaidake jakitea, benetan
nola dakiten emakumeak nola sentitzen diren,
eta guztiak berdin sentitzen garen ala ez.
Galdetzen dut ea benetan posible den
guztiak berdina sentitu dezagun
Ez dut ama izan nahi:
ez dut inoiz nahi izan, orain ez dut nahi
eta ez dut beste bizitza bat nire mende den etorkizuna imaginatzen.
Eta aldiro zalantzan jartzen naute,
emakume bezala eta pertsona bezala,
sentitzen ez dudan desira baten inguruan azalpenak ematen,
hitz egin ezin dudan sentimendu baten inguruan,
ez baitut esperimentatzen,
ez baitut ezer sentitzen.
Galdetzen dut ea emakumeen bizitza, modu batez edo bestez,
haurdunaldi bat derrigorrez esperimentatzen amaitu behar den.
Ea zerbait galtzen ari naizen akaso,
ea zerbait galduko dudan.
Ea desira hori ez sentitzea, azken finean, nire arazoa den,
ea nire barnean zerbait gaizki dagoen.
Galdetzen dut nola izan daitekeen posible
beste pertsona batez arduratzea,
–norberaz baino gehiago–.
Askotan galduta sentitzen banaiz,
zeharkatzen dudan ibilbidea zalantzan jartzen dut,
nire etorkizuna,
aukeratzea,
eta erabaki horren barruan harrapatuta sentitzea.
Eta alaba bat izango banu eta egun batean
bera zalantzan jarriko banu?
Nik ez dut ama izan nahi
eta galdetzen dut ea maitasunaren zerbait
barruan geratuko zaidan.
Ea modu batez edo bestez
alaba bat izaten ez badut,
inori eman ahal ez diodan zerbait
geratuko den.
Ez dut ama izan nahi
eta horrek
beldurtzen nau.
Non quero ser nai e iso ponme medo
Unha reflexión de Paula Juan

Traducido por Flavia. IG: @ffflva. Bluesky: @ozonosfera.bsky.social
Non quero ser nai e iso ponme medo
cada vez son máis maior
e esa frase cae sobre os meus ombreiros
coma unha laxa insoportábel
e non sei como me desfacer dela
Eu non quero ser nai
oe pero, nin o valoras para o futuro?
es moi nova, seguro que despois
pensas outra cousa
seguro que despois
náceche o instinto
Instrúeme sobre o instinto
un señor con bigote
E eu pregúntome como será posíbel
que un home saiba como sente unha muller
ter dentro dela outra persoa,
ver o corpo cambiar
para darlle espazo a
outro, para darlle vida a
outro
Encantaríame saber, xenuinamente,
como saben o que senten as mulleres,
e se todas sentimos da mesma forma.
Pregúntome se de verdade é
posíbel que todas sintamos o
mesmo
Non quero ser nai:
nunca quixen, agora non quero
e non me imaxino un futuro en que outra vida dependa de min.
E atópome todo o tempo cuestionada,
como muller e como persoa,
dando explicacións sobre un desexo que non teño,
sobre un sentimento do que simplemente non son quen de falar,
porque non o experimento,
porque non sinto nada.
Pregúntome se a vida das mulleres, dalgún xeito,
debe necesariamente culminar experimentando un embarazo.
Se quizais me perda algo,
se vaia perder algo.
Se non sentir ese desexo, en última instancia, sexa problema de meu,
se hai algo que estea mal dentro de min.
Pregúntome como será posíbel facerse
cargo doutra persoa,
―máis que dunha mesma―.
Se moitas veces perdo o norte,
dubido do camiño que atraveso,
do meu futuro,
de escoller,
e de sentirme atrapada dentro desa decisión.
E se teño unha filla e un día
dubido dela?
Eu non quero ser nai
e pregúntome se algo de
amor quedará en min,
dentro.
Se dalgunha forma,
ao non ter unha filla,
quedará algo que non poderei
dar a ninguén.
Non quero ser
nai e iso ponme
medo.
No vull ser mare i això em fa por
Una reflexió de Paula Juan

Traducido por Ekhine Espinosa. IG: @ekhiineespiinosa
No vull ser mare i això em fa por,
cada vegada em faig més gran
i aquella frase cau sobre les meves espatlles
com una llosa insuportable
i no sé com desfer-me d’ella.
Jo no vull ser mare,
escolta, però, ni t’ho planteges en un futur?,
ets molt jove, segur que després
canvies d’opinió,
et neix l’instint.
M’instrueix sobre l’instint
un senyor amb bigoti
I jo em pregunto com és possible
que un home sàpiga què sent una dona
en tenir dins d’ella una altra persona,
en veure el seu cos canviar
per donar-li espai a
un altre, per donar-li vida a
un altre.
M’agradaria saber, genuïnament,
com saben com se senten les dones,
i si totes ens sentim de la mateixa forma.
Em pregunto si de veritat és
possible que totes sentim el
mateix.
No vull ser mare:
mai vaig voler, ara no vull
i no m’imagino un futur en el qual una altra vida depengui de mi.
I em trobo tot el temps qüestionada,
com a dona i com a persona,
donant explicacions sobre un desig que no tinc,
sobre un sentiment del qual simplement no puc parlar,
perquè no experimento,
perquè no sento res.
Em pregunto si la vida de les dones, d’alguna forma,
necessàriament ha de culminar experimentant un embaràs.
Si jo potser m’estic perdent alguna cosa,
si em vagi a perdre alguna cosa.
Si no sentir aquest desig, en última instància, sigui problema meu,
si hi ha alguna cosa que estigui malament dins meu.
Em pregunto com serà possible fer-se
càrrec d’una altra persona,
–més que d’una mateixa–.
Si moltes vegades em sento perduda,
dubto del camí que travesso,
del meu futur,
d’escollir,
i de sentir-me atrapada dins d’aquesta decisió.
I si tingués una filla i un dia
dubtés d’ella?
Jo no vull ser mare
i em pregunto si una mica
d’amor se’m va quedar
dins.
Si d’alguna forma,
si no tinc una filla,
quedarà alguna cosa que no podré
donar-li a ningú.
No vull ser
mare i això em fa
por.

Deja un comentario