Por qué el monstruo no puede ser mujer

Con el estreno de la nueva película de Guillermo del Toro, Frankenstein, han empezado a surgir comentarios y dudas sobre la trama. Muchos se preguntan por qué no existe una historia al revés: una donde la criatura, el ser solitario y despreciado, sea una mujer, y su interés amoroso, un hombre.

Un relato en el que la monstruosidad se encarne en un cuerpo femenino que también busca ser amado.

Y la respuesta, aunque incómoda, es sencilla: porque las mujeres sí entendemos esa decadencia masculina, pero los hombres rara vez comprenden la nuestra.

Durante siglos, nosotras hemos habitado el papel del monstruo sin necesidad de laboratorios ni tormentas eléctricas. Hemos sido señaladas, ridiculizadas, quemadas, castigadas por hablar demasiado, por pensar demasiado, por existir fuera del molde.

Hemos conocido el miedo de ser vistas como algo que debe corregirse. Y a pesar de todo, seguimos siendo capaces de amar. De mirar dentro de lo roto y encontrar algo digno de ternura.

Por eso no hay (o casi no hay) historias donde el monstruo sea mujer y el amado, un hombre. Porque las mujeres hemos aprendido a mirar la fealdad del mundo con compasión, mientras que muchos hombres solo saben mirar la belleza como conquista. Nosotras podemos amar lo que da miedo. Ellos temen amar lo que no comprenden.

Nosotras reconocemos la miseria porque hemos convivido con ella, en la carne, en la historia, en los silencios heredados. Ellos, criados en la comodidad del privilegio, rara vez han tenido que enfrentarse a la vergüenza de ser lo “otro”.

Los romances entre mujeres humanas y monstruos masculinos siempre han sido más que romances. Son metáforas: hablan del abrazo a la fealdad, de aceptar lo que el mundo rechaza, de redimir lo que ha sido humillado.

La mujer, en esos relatos, no salva al monstruo: lo comprende, porque reconoce en él algo que le pertenece —la herida del rechazo, la rabia de ser temido, el deseo de ser amado pese a la deformidad.

Esa comprensión nace de una empatía que los hombres, históricamente, no han necesitado desarrollar. Por eso, cuando algunos piden invertir la fórmula —una mujer monstruo amando a un hombre humano—, el símbolo se rompe.

Porque si el monstruo fuera ella y el humano él, el sentido se perdería por completo: él no entendería su horror, ni la reconocería en su fealdad. La juzgaría. La temería. La destruiría.

El hombre-monstruo inspira compasión; la mujer-monstruo, miedo.

Y ese miedo, ancestral y cotidiano, es precisamente lo que mantiene al monstruo femenino fuera de las pantallas y de las páginas.

No hay historias así porque el amor de una mujer por lo roto se da por hecho, mientras que el amor de un hombre hacia una mujer rota parece impensable.

Quizá por eso la historia aún no se ha escrito: porque cuando una mujer ama, incluso al monstruo, no lo hace para redimirlo, sino para acompañarlo en su ruina.

Y tal vez ningún hombre quiera mirarse tan de cerca en ese espejo.

Why the Monster can´t be a woman

Translation by @inkinthisorder and @batordenador

With the release of Guillermo del Toro’s new film, Frankenstein, comments and questions about the plot have begun to surface. Many wonder why there isn’t a story with the opposite dynamic: one where the creature, the lonely and despised being, is a woman, and her love interest is a man. 

A story in which monstrosity is embodied in a female body that also seeks to be loved.

The answer, though uncomfortable, is simple: because women do understand the male decadence, but men rarely understand ours. 

For centuries, we have embodied the role of the monster without the need for laboratories or electrical storms. We have been singled out, ridiculed, burned, punished for talking too much, for thinking too much, for existing outside the mould.

We have known the fear of being seen as something that must be corrected. And yet, despite everything, we are still capable of love. Of looking inside what is broken and finding something worthy of tenderness.

That is why there are no (or almost no) stories where the monster is a woman and the beloved is a man. Because we women have learned to look at the ugliness of the world with compassion, while many men only know how to look at beauty as a conquest. We can love what is frightening. They fear loving what they don’t understand. 

We recognise misery because we have lived with it, in the flesh, in history, in inherited silences. They, raised in the comfort of privilege, have rarely had to face the shame of being the “other.” 

Romances between human women and male monsters have always been more than just romances. They are metaphors: they speak of embracing ugliness, of accepting what the world rejects, of redeeming what has been humiliated. 

In these stories, the woman does not save the monster: she understands him because she recognises something in him that belongs to her —the wound of rejection, the anger of being feared, the desire to be loved despite deformity. 

This understanding stems from an empathy that men, historically, have not needed to develop. That is why, when some ask to reverse the formula —a female monster loving a human man— the symbol is broken. 

Because if she were the monster, and he were the human, the meaning would be completely lost: he would not understand her horror, nor would he recognise her in her ugliness. He would judge her. He would fear her. He would destroy her. 

The man-monster inspires compassion; the woman-monster inspires fear. 

And that fear, ancestral and mundane, is precisely what keeps the female monster off the screens and out of the pages. 

There are no stories like this because a woman’s love for the broken is taken for granted, while a man’s love for a broken woman seems unthinkable. 

Perhaps that is why the story has not yet been written: because when a woman loves, even a monster, she does not so to redeem him, but to accompany him in his ruin. 

And perhaps no man wants to look so closely in that mirror. 

Zergatik munstroa ezin da emakumea izan 

Traducido por Udara Pascual. IG: @udarapascual

Gillermo Tororen pelikula berriaren estreinaldiarekin, Frankestein, tramaren inguruko iruzkinak eta zalantzak sortzen hasi dira. Askok, alderantzizko istorioa zergatik existitzen ez den galdetzen dute: istorio bat zeinetan sorkaria, izate bakartia eta mespretxatua, emakume bat den, eta bere maitasunezko interesa, gizon bat. 

Kontakizun bat non munstroa gorputz femenino baten bidez irudikatzen den, eta maitatua izatea bilatzen duen. 

Eta erantzuna, deserosoa izan arren, erraza da: emakumeok dekadentzia maskulino hori bai ulertzen dugulako, baina gizonezkoak nekez ulertzen dute gurea.

Mendeetan zehar, laborategien eta ekaitz elektrikoen beharrik gabe, munstroaren papapera izan dugu gu. Seinalatuak izan gara, irrigatuak, erreta, gehiegi hitz egiteagatik zigortuak, gehiegi pentsatzeagatik, moldearen kanpoan bizi izanagatik. 

Zuzen du behar den zerbaiten moduan ikusiak izanaren beldurra ezagutu dugu. Eta hala eta guztiz ere, maitatzeko gai izaten jarraitzen dugu. Bestearen barruan begiratzeko eta samurtasuna merezi duen zerbait bilatzeko. 

Horregatik ez dago (edo ia ez dago) emakumea munstroa den eta maitatua gizonezkoa den istoriorik. Emakumeok, munduaren zatarkeria gupidaz begiratzen ikasi dugulako, eta gizon askok bitartean, edertasuna konkista modura soilik begiratzen dakite. Gu beldurra ematen duena maitatzeko gai gara. Haiek ulertzen ez dutena maitatzeaz beldur dira. 

Guk miseria antzematen dugu harekin elkar bizi izan dugulako, haragian, historian, oinordetutako isiltasunetan. Haiek, abantailaren erosotasunean haziak, “bestea” izatearen lotsari gutxitan aurre egin behar izan diote. 

Emakume gizatiar eta munstro maskulinoen arteko erromantzeak, erromantzeak baino gehiago izan dira beti. Metaforak dira: itsuskeria besarkatzeaz hitz egiten dute, munduak errefusatzen duena onartzeaz, umiliatua izan dena libratzeaz. 

Emakumeak kontakizun horietan ez du munstroa salbatu egiten: ulertzen du, izan ere, bestean antzematen duen hori berak ere sentitzen du – errefusaren zauria, beldurgarria izatearen amorrua, itxuragabetasuna arren, maitatua izatearen desira. 

Ulermen hori, gizonak historikoki garatu behar izan ez duten enpatia batetik jaiotzen da. Ondorioz, batzuek formula alderantzikatzea eskatzen dutenean – emaume munstro bat gizon gizatiar bat maitatzen- sinboloa apurtzen da. 

Izan ere, munstroa emakumea izango balitz eta gizona gizakia, zentzua guztiz galduko zen: gizonak ez zukeen bere izugarrikeria ulertuko, eta ez zukeen bere zatarkerian ikuskatu edo onartuko. Epaituko zuen. Beldurra izango zuen. Suntsituko zuen. 

Gizon-munstroa gupida inspiratzen du; emakume-munstroa, beldurra. 

Eta beldur hori, aspaldikoa eta egunerokoa, munstro femeninoa pantailetatik eta orrialdeetatik kanpo mantentzen duena da. 

Emakume baten maitasuna bestearekiko ziurtzat ematen delako ez dago horrelako istoriorik. Bitartean, gizon baten maitasuna emakume apurtu batekiko pentsaezina dirudi. 

Agian horregatik historioa ez da oraindik idatzi: izan ere, emakume bat maitatzen duenean, munstroa barne, ez du hura askatzeko edo libratzeko egiten, baizik eta bere hondamenean akonpainatzeko. 

Eta agian ez dago ispilu horretan hain hurbiletik bere burua begiratu nahi duen gizonik.

Por que o monstro non pode ser muller

Traducido por Flavia. IG: @ffflva. Bluesky: @ozonosfera.bsky.social

Coa estrea do novo filme de Guillermo del Toro, Frankenstein, comezaron a xurdir comentarios e dúbidas con respecto á trama. Pregúntase moita xente que por que non existe unha historia ao revesgo: unha en que a criatura, o ser solitario e menosprezado, sexa unha muller, e o seu interese amoroso, un home.

Un relato en que a monstruosidade se encarne nun corpo feminino que tamén busca ser amado.

E a resposta a esta pregunta, malia ser incómoda, é moi simple: porque as mulleres somos as que entendemos esa decadencia masculina, cando os homes raras veces comprenden a nosa.

Durante séculos, nosoutras habitamos o papel do monstro sen que fosen precisos laboratorios nin tronadas. Fomos marcadas, ridiculizadas, queimadas, castigadas por falar máis da conta, por pensar máis da conta, por existir fóra do molde.

Coñecemos o medo de ser vistas como algo que debe ser corrixido. E aínda con todo, seguimos sendo capaces de amar. De mirar dentro do que está roto e encontrar no fondo algo digno de agarimo.

Velaí que non haxa (ou case non haxa) historias onde o monstro sexa muller e o amado, home. Porque as mulleres aprendemos a mirar a fealdade do mundo con compaixón, cando moitos homes só saben mirar a beleza como conquista. Nós podemos amar o que dá medo. Eles temen amar o que non comprenden.

Nós recoñecemos a miseria porque convivimos con ela, na carne, na historia, nos silencios herdados. Eles, criados na comodidade do privilexio, poucas veces tiveron que se enfrontar á vergoña de ser o “outro”.

Os romances entre mulleres humanas e monstros masculinos sempre foron máis ca romances. Son metáforas: falan de abrazar a fealdade, de aceptar aquilo que o mundo rexeita, de redimir o que foi humillado.

A muller, neses relatos, non salva o monstro: compréndeo, porque recoñece nel algo que lle pertence —a ferida do rexeitamento, a xenreira a ser temido, o desexo de ser amado a pesar da deformidade.

Esa comprensión nace dunha empatía que os homes, historicamente, non necesitaron desenvolver. Por iso, cando algúns piden inverter a fórmula —unha muller monstro amando un home humano—, o símbolo creba.

Porque se o monstro for ela e o humano el, perderíase de cheo o sentido: el non entendería o horror dela, nin a acharía na súa fealdade. Habería de xulgala. De temela. De destruíla.

O home-monstro inspira compaixón: a muller-monstro, medo.

E ese medo, ancestral e cotián, é precisamente o que mantén o monstro feminino lonxe das pantallas e das páxinas.

Non hai historias así porque o amor dunha muller polo que está roto dáse por feito, mentres que o amor dun home cara a unha muller rota parece impensábel.

Talvez é por iso que a historia aínda non se escribise: porque cando unha muller ama, inclusive ao monstro, non o fai para o redimir, senón para o acompañar na súa rutina.

E pode que ningún home queira mirarse tan de cerca nese espello.

Posted in

Deja un comentario