Mi identidad en cifras

Encuentra a Alba en Instagram:

A los diecisiete pesaba 60kg y le pedí a mi madre, le supliqué, que me escribiese una nota para el profesor de Educación Física. Tocaba saltar el potro, y claro que no iba a dejar que nadie me viese haciendo eso, pensarían que no podía porque estaba gorda. No fue mi culpa.

Con veintitrés peso 67kg y mis redes sociales se llenan de posts de chicas que cuentan cómo no han pasado un solo día de sus vidas sin pensar que tenían que adelgazar.

Y no es una sorpresa, a mí me ha pasado lo mismo. Yo no puedo pasar delante de un espejo sin mirar si la silueta que se refleja (soy yo) es demasiado ancha, tampoco puedo llevar unos pantalones con según qué forma porque, entonces, todo el mundo pensará que estoy gorda. No puedo ponerme esa falda, se me ve el gemelo. Ni hablar de este top, no tengo la espalda lo suficientemente estrecha ni bonita.

Llevo desarrollando una conducta obsesiva con mi aspecto desde que soy una niña, pero no ha sido hasta los veintitrés, después de horas y horas y horas de psicólogo y de tardes de aburrir a María y a mis amigas, que no he reparado en lo siguiente:

No uso jamás una prenda de ropa que deje al descubierto mi barriga cuando me siento.

Nunca, nunca uso algo que quede por debajo de mis rodillas porque quizá alguien repare en que mis gemelos son grandes.

No soporto verme con el pelo corto; necesitaba reconciliarme con él, lo he intentado muchas veces, pero no soporto verme durante más de un segundo la espalda. Me horroriza.

El pelo rizado me aterra porque siento que ocupo más espacio y todo el mundo me está mirando a mí.

Nunca, jamás, me he mirado los brazos cuando descansan pegados a mi cuerpo. Aunque me gustan mucho mis tatuajes, los he utilizado para esconderme detrás de ellos.

Hasta los  veinte no he sentido seguridad cuando me he mirado en un espejo y me he visto las orejas.

Las partes de abajo de mis bikinis siempre fueron más grandes de lo que debían.

Me daba pánico que alguien que no fuesen mis amigas me viese sin sujetador o sin parte de arriba del bikini por si, también, pensaban que mis tetas eran feas o quizá demasiado grandes. (Algunos hombres son las ratas más inmundas del planeta).

Empecé a maquillarme muy pequeña porque tenía muchos granos, no me atreví a salir sin base de maquillaje a tomar algo con mis amigas desde los doce años hasta los diecisiete.

Me pintaba los labios para que nadie pensase que mi barbilla era rara y solo se fijasen en el color que había usado para pintarlos.

Me hice un pendiente en la nariz para que nadie más pensase que tenía nariz de cerdo. Una amiga me llamó Peppa Pig y yo me enfadé mucho, y lo único que pensé fue que ojalá ella estuviese gorda para siempre y yo fuese guapa y delgada, que ella llorase mucho en su casa (como yo hacía) y que no pudiese ni siquiera mirarse en el espejo.

Ahora ha pasado el tiempo y yo soy más adulta. Pienso que me gustaría haberme abrazado más, haberme dejado abrazar más también. Quizá haber pasado más tiempo mirándome al espejo. Así, a lo mejor, ahora me acordaría de cómo era.

También me habría gustado no haberlo pasado tan mal cada vez que alguien nuevo entraba a mi vida, haber podido disfrutar de que los demás me conociesen.

No lo hice porque tenía continuamente presente que, cuando se fuesen a su casa o yo no estuviese delante, hablarían de lo “gorda” que estaba. Tampoco quise pasear nunca de la mano con nadie, no quería que los demás pensasen: “¿Por qué pasea con esa gorda?”.

A veces pienso en el día en que esto deje de ser mi realidad, en el día en el que no me den miedo los espejos de los probadores ni las luces más blancas de lo normal. Pienso en cuándo llegará el momento de dejar de pensar en los colores que te hacen parecer “más gorda”. Sueño con el día en que reciba ese premio y pueda ponerme ese vestido que tanto me gusta, con el que sueño y sueño, pero solo hago eso: soñar. Y es que creo que el vestido no me queda bien.

My identity in numbers

Find Alba on Instagram:

Translation by @inkinthisorder and @batordenador

When I was thirteen, I decided that I would never go to a birthday pool party again because some child in my class, with a more-than-questionable haircut, said that he didn’t want to go to a birthday party with me and my friends, because he didn’t want to see fat people wearing bikinis. That wasn’t my fault. 

At seventeen I weighed 60kg and I asked my mother, I begged her, to write a note to my PE teacher. We had to do some gymnastic exercises like vaulting, and of course I wasn’t going to let anyone see me doing something like that, they would think that I wasn’t able to because I was fat. That wasn’t my fault.

At twenty-three, I weigh 67kg and my social media is filled with posts of girls saying that they haven’t spent a single day of their lives without thinking about losing weight.

And it’s no surprise, I feel the same way. I can’t pass by a mirror without seeing if the form reflected (it’s me) is too wide, neither can I wear trousers with certain shapes because then, everyone will think that I am fat. I can’t wear that skirt, my calves are showing. And not to mention that top, my back is not narrow or pretty enough.

I’ve been developing an obsessive behaviour regarding my appearance since I was a child, but only after turning twenty-three and after hours and hours and hours with a psychologist and many afternoons boring María and my friends, I have realised this:

I never wear any clothes that show my stomach when I sit down. I never ever wear something that shows my legs because someone could notice my big calves.

I can’t stand short hair on me; I needed to reconcile with the idea of it, I’ve tried many times, but I can’t stand to see my back for more than a second. It’s appalling. 

Curly hair terrifies me because I feel like I’m occupying too much space and everyone is looking at me. 

I’ve never ever looked at my arms when they are resting against my body.  Even though I like my tattoos very much, I’ve used them to hide behind them.

I haven’t felt confident looking in a mirror and seeing my ears until I was twenty.

The lower parts of my bikinis have always been bigger than they should have been. 

I was terrified of someone that wasn’t my friend seeing me without my bra or without the upper part of my bikini because they too might think that my boobs were ugly or too big. (Some men are the filthiest rats on the planet).

I started putting on makeup very young because I had a lot of acne, I didn’t dare going outside without any makeup base to hang out with my friends from twelve to seventeen years old. 

I put on lipstick so that no one would think that my chin was weird and they could focus on the colour I used to paint them. 

I pierced my nose so that no one else would think that I had a piggy nose. A friend called me Peppa Pig once and I got really angry, and the only thing I was thinking about was that I wished she was fat forever and I was thin and beautiful, I wished she would cry a lot in her house (as I did) and that she couldn’t even look at herself in the mirror. 

Now time has passed and I’m more mature. I think that I should have hugged myself more, and let myself be hugged too. Maybe I should have spent more time looking at myself in the mirror. That way, maybe, I would remember now how I looked.

I would also have preferred not to suffer so much every time someone new entered my life, and enjoyed other people getting to know me.

I didn’t enjoy it because I was always thinking that when they went home or I wasn’t present, they would talk about how “fat” I was. I never wanted to walk holding hands with anyone, I didn’t want others to think: “Why are they walking with that fatty?”.

Sometimes I think about the day when this will stop being a daily occurrence, the day when I won’t fear the mirrors on changing rooms or lights brighter than normal. I think about when the times of not thinking about what colours make you seem “fatter” will arrive. I dream of one day receiving that award and wearing that dress that I like so much, the one I dream and dream about, but that’s the only thing I do: dream. And the thing is that I don’t even think the dress suits me. 

What needs to happen for this to occur? Maybe I need to stop wanting to see myself in those people I’m not and that will never be. Because for better or for worse I’m always going to be me.

Nire nortasuna zenbakietan 

Alba Instagramen aurkitu ezazu:

Traducido por Udara Pascual. IG: @udarapascual

Hamahiru urteekin, igerilekuetan egiten diren urtebetetzeetara berriz ere bueltatuko ez nintzela erabaki nuen, izan ere, nire klaseko ume batek, ile kritikagarria duten horietakoa, nire lagunak eta ni gonbidatuak ginen urtebetetzeetara joango ez zela esan zuen, ez baitzituen lodiak bikinietan ikusi nahi. Ez zen nire errua izan. 

Hamazazpi urteekin, 60kg pisatzen nituen eta amari Gorputz Heziketako irakaslearentzat ohar bat idatz zezan eskatu nion, erregutu nion. Zaldi-jauzien eguna zen, eta argi dago ez niola inori ni hori egiten ikustea utziko, lodi nintzelako ezingo nuela egin pentsatuko zuten. Ez zen nire errua izan. 

Hogeita hirurekin 67kg pisatzen ditut eta nire sare sozialak, egun bakar bat ere argaldu behar dutela pentsatu gabe igaro ez duten nesken posts-ez betetzen dira.

Eta ez da harrigarria, niri gauza bera gertatu zait. Ezin dut ispilu baten aurretik pasa islatzen den irudia (ni naiz) zabalegia den begiratu gabe. Ezin ditut forma zehatz bateko praka mota batzuk eraman, mundu guztia potolo nagoela pentsatuko duelako. Ezin dut gona hori jarri, bikia ikusten da. Ez pentsa top horretaz, ez daukat bizkarra behar bezain estua ezta polita ere. 

Txikia nintzenetik, nire itxurarekiko jokaera obsesibo bat garatzen ibili naiz. Orain, hogeita hirurekin, psikologoarekin ordu eta orduak eman ondoren, eta Maria eta nire lagunak aspertutako arratsalde pila ondoren, honetaz ohartu naiz: 

Ez dut inoiz esertzerakoan nire sabela agerian uzten duen arropa jartzen. 

Ez dut inoiz, inoiz, nire belaunen azpitik geratzen den ezer jartzen, izan ere, agian norbait nire bikiak handiak direla nabarmenduko du. 

Ezin dut jasan ni  ile motzarekin ikustea; harekin bakeak egin behar nituen, askotan saiatu naiz, baina ezin dut jasan nire bizkarra segundo bat baino gehiagotan ikustea. Ikaratzen nau. 

Ile kizkurrak izutzen nau, toki gehiago okupatzen dudala sentitzen baitut, eta mundu guztiak begiratzen nauela. 

Ez ditut inoiz nire gorputzera itsatsita daudelarik besoak begiratu. Nire tatuajeak oso gustukoak ditudan arren, haien atzean ezkutatzeko erabili izan ditut. 

Hogei urte izan arte ez dut ispilu aurrean begiratzerakoan eta belarriak ikusterakoan segurtasuna sentitu. 

Bikiniaren behe aldeko zatiak, beharrezkoa baino handiagoak izan ziren betidanik.

Nire lagunak ez ziren edonor bularretako edo bikinirik gabe ikus nezan ikaragarri izutzen ninduen, agian, nire titiak itsusiak edo handiegiak zirela pentsatuko zuten. (Gizon batzuk planetako arratoi satsuenak dira). 

Oso txikia nintzela pikortak nituelako hasi nintzen makillatzen, hamabitik hamazazpi urteetara ez nintzen nire lagunekin ateratzeko ausardia izan makillajeko baserik jarri gabe. 

Espainiak margotzen nituen inor nire kokotsa arraroa zela pentsa zezan eta horrela, hauek margotzeko erabilitako kolorean soilik erreparatuko zuten. 

Sudurrean belarritako bat jarri nuen, txerri sudurra neukala pentsa ez zezaten. 

Lagun batek Peppa Pig deitu zidan, eta asko haserretu nintzen. Bera betirako lodia izan zezan eta ni polita eta argala izan nezan desiratu nuen, bera bere etxean negar asko egin zezan (nik egiten nuen bezala) eta ez zezan ezta ispilura begiratu ere egin ahal. 

Orain denbora pasa da eta helduagoa naiz. Nire burua gehiago besarkatu izan nezan nahiko nukeela pentsatzen dut, besarkatuta izan nezan utzi izana ere. Ispilura begira denbora gehiago pasa izana agian. Horrela, izan zitekeen orain nolakoa nintzen oroitzea.

Horretaz gain, pertsona berri bat nire bizitzara sartzen zen bakoitzean horren gaizki pasa ez izana gustatuko litzaidake, besteak ni ezagutzeaz disfrutatu izan ahala. 

Ez nuen egin, izan ere, etxera joaterakoan edo ni aurrean ez egotean, zein “potoloa” nengoen gaiari buruz hitz egingo zutela neukan presente. Ez nuen beste norbaitekin eskua emanda paseo bat ematea ere egin nahi, ez nuen besteek hurrengoa pentsa zezaten: “Zergatik paseatzen du lodi horrekin?”. 

Batzuetan, honakoa nire errealitatea izateari utziko duen egunari buruz pentsatzen dut, aldagelen ispiluak edo normala dena baino zuriagoak diren argiak beldurra emateari utziko duten eguna. Itxura “Potoloagoa” ematen dizkizuten koloreei buruz pentsatzen uztearen momentua noiz iritsiko den pentsatzen dut. Sari hori jasoko dudan eta horren gustuko dudan soineko hori (amesten eta amesten dudan soinekoa) jantziko dudan egunarekin amets egiten dut, baina hori da egiten dudan bakarra: amestu. Ez baitut uste soinekoarekin ondo nagoenik. 

Ze gertatu beharko zen hau burutu dadin? Agian, ni ez naizen eta inoiz ez izango naizen pertsona horietan guztietan islatuta ikustearen nahia ahaztea. Izan ere, zorionez edo zoritxarrez, ni izaten jarraituko dut beti.

A miña identidade en cifras 

Atopa a Alba no Instagram:

Traducido por Flavia. IG: @ffflva. Bluesky: @ozonosfera.bsky.social

Con trece anos decidín que nunca regresaría a un aniversario na piscina porque algún neno da miña clase, cun peiteado máis que criticábel, dixo que el non ía ao aniversario ao que as miñas amigas e mais eu estabamos invitadas porque non quería ver gordas en bikini. Non foi a miña culpa.

Con dezasete pesaba 60kg e pedinlle a miña nai, supliqueille, que me escribise unha nota para o profesor de Educación Física. Tocaba saltar o poldro, e claro que non ía deixar eu que ninguén me vise facendo iso, pensarían que non podía porque estaba gorda. Non foi a miña culpa.

Con vinte e tres peso 67kg e as miñas redes sociais énchenseme de posts de rapazas que contan como non pasaron un único día da súa vida sen pensar que tiñan que enfraquecer.

E non é sorpresa ningunha, a min pasoume o mesmo. Eu non podo pasar diante dun espello sen mirar se a silueta que nel se reflicte (son eu) é demasiado ancha, tampouco podo levar uns pantalóns con segundo que forma forma porque, entón, todo o mundo pensará que estou gorda. Non podo levar posta esa saia, véseme o xemelgo. Nin falar deste corpiño, non teño as costas o suficientemente estreitas nin bonitas.

Levo desenvolvendo unha conduta obsesiva co meu aspecto desde que son unha meniña, mais non foi até os vinte e tres anos, despois de horas e horas e horas de psicólogo e de tardes de aburrir a María e mais as miñas amigas, que non reparei no seguinte:

Nunca emprego unha prenda de roupa que deixe ao descuberto a miña barriga cando sento.

Endexamais uso algo que quede por debaixo dos meus xeonllos por se, de casualidade, alguén repare en que os meus xemelgos son grandes de máis.

Non tolero verme co cabelo curto, necesitaba reconciliarme con el, intenteino moitas veces, mais non soporto verme durante máis dun segundo a caluga. Horrorízame.

O cabelo crecho atérrame porque sinto que ocupo máis espazo e todo o mundo está a fitar para min.

Endexamais mirei para os meus brazos cando descansan pegados ao meu corpo. Aínda que me gusten moito as miñas tatuaxes, utiliceinos para me agachar detrás deles.

Até os vinte anos non sentín seguridade ningunha ao me mirar nun espello e verme as orellas.

As partes de abaixo dos meus bikinis sempre foron máis grandes do que debían.

Dábame pánico que alguén que non fosen as miñas amigas me visen sen suxeitador ou sen parte de arriba do bikini por se, tamén, pensaban que as miñas tetas eran feas ou acaso demasiado grandes. (Algúns homes son as ratas máis inmundas do planeta).

Comecei a maquillarme de moi cativa porque tiña moitas broullas na cara, non me atrevín a saír sen base de maquillaxe a tomar algo coas miñas amigas desde os doce anos até os dezasete.

Pintábame os labios para que ninguén pensase que o meu queixo era raro e só reparasen na cor que usara para os pintar.

Fíxenme un pendente no nariz para que ninguén pensase que se asemellaba a un fociño de porco. Unha amiga chamoume de Peppa Pig e nese momento collinlle tanta zuna que o único que pensei foi que oxalá estivese gorda para sempre e eu fose guapa e delgada, que ela chorase moito na súa casa (coma min) e que non puidese nin tan sequera se mirar no espello.

Agora xa pasou moita auga por debaixo da ponte e son máis adulta. Coido que desexaría terme abrazado máis, terme deixado abrazar máis tamén. Talvez ter pasado máis tempo diante do espello. Así, ao mellor, agora acordaríame de como era.

Tamén desexaría non o pasar tan mal cada vez que alguén novo entraba na miña vida, poder desfrutar de que os demais me coñecesen.

Non o fixen porque tiña continuamente presente que, cando se fosen para a súa casa ou non me tivesen diante, falarían do “gorda” que estaba. Tampouco quixen pasear nunca colleita da man de ninguén, non quería que os demais pensasen: “Por que pasea coa gorda esa?”.

Ás veces penso no día en que isto deixe de ser a miña realidade, no día no que xa non me dean medo os espellos dos probadores nin as luces máis brancas do habitual. Penso en cando chegará o momento de deixar de pensar nas cores que te fan parecer “máis gorda”. Soño co día en que reciba ese premio e poida pórme ese vestido que tanto me prace, co que soño e soño, mais iso é o único que fago: soñar. Pois creo que o vestido non me senta ben.

Que haberá de pasar para que isto ocorra? Quizais, deixar de querer verme reflectida en todas esas persoas que non son e que nunca vou ser. Porque, por sorte ou por desgraza, eu sempre seguirei a ser eu.

Posted in

Deja un comentario