Esta lectura forma parte de la sección «Lecturas de domingo» de Espacio Rebeldía, y es posible gracias a la participación de nuestras colaboradoras y traductoras. Está disponible en castellano, inglés, euskera y galego.
Una reflexión de Irene Cepeda
Encuentra a Irene en Instagram:

En el origen, todo era bello y fluctuaba en la armonía. Todo se creó en siete días; nosotras, como siempre, para el final, y sacadas de una singular costilla… Pero Él vio que todo era bueno, y entonces descansó.
Cuando me contaban este relato, de niña, no dudaba en imaginarme a Dios descansando sobre una chaise longue roja, tapizada en piel, como si se tratara de una madame al final de su jornada laboral. Al fin y al cabo, todo era bueno, ¿no? ¿Qué podría haber mejor que un largo descanso contemplando la satisfacción del trabajo bien hecho?
Luego llegaron las serpientes, las manzanas, una chica llamada Eva… para culminar con la caída a este mundo lleno de error, culpa y arena.
Qué lejos quedan esos días del paraíso, de armonía y de Belleza. Pero con el anhelo amargo que deja la más traicionera de las nostalgias, nos preguntamos, mirando al fondo del vagón abarrotado del metro, mientras todo tu cuerpo empieza a expulsar un sudor que pronto se funde con el olor de las otras cien personas que comparten el mismo cubículo contigo:
¿Hay acaso alguna pizca de aquel paraíso en este mundo? Y si es así, ¿por qué yo no lo siento?
Desde tiempos inmemoriales se ha fantaseado con la belleza de las estrellas, con la ternura que enlazan los abrazos de los enamorados, con las luces de los atardeceres…
¿Hace cuánto no te deleitas con los sabores? ¿Hace cuánto no permites que algo simplemente te atraviese, sin miedo ni prisa? ¿Hace cuánto que no te dejas tocar por la vida, sin pensar en sobrevivirla?
La ternura se vuelve un lujo. Es para aquellos que han podido preservar su inocencia, para quienes la vida no les ha obligado a mentir, a arañar, a llorar. El hambre, la enfermedad o la angustia son para ellos lejanos ecos; consecuencias, quizás, de las guerras que estudian en los libros de historia, o de las repercusiones de obrar mal, o de no esforzarse lo suficiente.
Y si sufren, dispondrán de todo el tiempo del mundo para sanar y curar las heridas. Incluso venderán montañas de libros hablando de su historia de superación.
Como ves, han tenido el privilegio de acariciar todavía resquicios del antiguo paraíso.
Tu caída, en cambio, fue en la parte más áspera y seca del mundo. La única comida que puedes permitirte está ultraprocesada y solo sabe a azúcar. Las estrellas no las ves desde hace años porque vives en Vallecas; con suerte, ves cruzar algún helicóptero de vez en cuando.
¿Cómo deleitar la belleza si tus huesos caen rendidos en la cama después de cada jornada? En tu pecho no se mueve el fulgor de los abrazos de los amantes; más bien hay un amasijo de ansiedad mezclado con la acidez del café que te mantiene despierta.
Y tu piel está cansada de supurar, por los miles de heridas que dejaste abiertas y mal tapadas, pues no tienes ni tiempo, ni herramientas para sanar.
Llega a tus manos un álbum que habla de Dios. Ese personaje que descansaba una eternidad en la chaise longue roja tras solo haber cotizado siete días.
Todo el mundo ahora está muy espiritual, por alguna razón que no sabes muy bien de dónde viene. Te hablan del sentido del ser humano, de la importancia de ver “lo divino” en lo mundano, en la cotidianidad…
Claro que “lo mundano”, para ellos, dista mucho de tu rutina. ¿Cómo vas a creer tú en Dios, querida? ¿Qué hueco hay en ti —de tiempo o de sentimiento— para deleitarte con esa luz, con esa divinidad?
¿Cómo vas a creer tú, hija mía, que dicho horror, dicho cansancio, dicho dolor, están premeditados por un ser superior?
Si existe un Dios, ¿cómo me ha abandonado de esta forma?
¿Dónde ha dejado la ternura en mi existencia?
Me desgarro, me araño, reconstruyo mi piel poco a poco, miro dentro y miro afuera y, aun así, no la encuentro.
La ternura es para unas pocas.
Y Dios, también.
¡REBÉLATE REVISTA Nº 14 YA DISPONIBLE!

Tenderness for whom, how much, and how?
A reflection by Irene Cepeda
Find Irene on Instagram:

Translation by @inkinthisorder and @batordenador
In the beginning, everything was beautiful and fluctuated in harmony. Everything was created in seven days; we, as always, were left for last, taken from a single rib… But He saw that everything was good, and then He rested.
When I was told this story as a child, I had no trouble imagining God resting on a red leather chaise longue, as if He were a madame at the end of her working day. After all, everything was good, wasn’t it? What could be better than a long rest, contemplating the satisfaction of a job well done?
Then came the snakes, the apples, a girl named Eve… culminating in the fall into this world full of error, guilt and sand.
How far away are those days of paradise, harmony and beauty. But with the bitter longing left by the most treacherous of nostalgia, we ask ourselves, looking at the back of the crowded metro carriage, while your whole body begins to expel sweat that soon merges with the smell of the other hundred people sharing the same cubicle with you:
Is there even a hint of that paradise in this world? And if so, why don’t I feel it?
Since time immemorial, people have fantasised about the beauty of the stars, the tenderness of lovers’ embraces, the lights of sunsets…
How long has it been since you delighted in flavours? How long has it been since you allowed something to simply pass through you, without fear or haste? How long has it been since you let yourself be touched by life, without thinking about surviving it?
Tenderness becomes a luxury. It is for those who have been able to preserve their innocence, for whom life has not forced them to lie, to scratch, to cry. Hunger, disease, and anguish are distant echoes for them; consequences, perhaps, of the wars they study in history books, or of the repercussions of doing wrong, or of not trying hard enough.
And if they suffer, they will have all the time in the world to heal and cure their wounds. They will even sell mountains of books telling their story of overcoming adversity.
As you can see, they have had the privilege of still caressing remnants of the old paradise.
Your fall, on the other hand, was in the harshest and driest part of the world. The only food you can afford is ultra-processed and tastes only of sugar. You haven’t seen the stars for years because you live in Vallecas; with luck, you see a helicopter fly by from time to time.
How can you delight in beauty when your bones collapse into bed after each day? Your chest is not filled with the glow of lovers’ embraces; rather, there is a jumble of anxiety mixed with the acidity of the coffee that keeps you awake.
And your skin is tired of oozing, from the thousands of wounds you left open and poorly covered, because you have neither the time nor the tools to heal.
An album about God comes into your hands. That character who rested for an eternity on the red chaise longue after only having contributed for seven days.
Everyone is very spiritual now, for some reason you don’t quite understand. They talk to you about the meaning of being human, about the importance of seeing ‘the divine’ in the mundane, in everyday life…
Of course, “the mundane”, for them, is a far cry from your routine. How can you believe in God, my dear? What space is there in you — in terms of time or feeling — to delight in that light, in that divinity?
How can you believe, my child, that such horror, such exhaustion, such pain, are premeditated by a higher being?
If there is a God, how has he abandoned me in this way?
Where has he left the tenderness in my existence?
I tear myself apart, I scratch myself, I rebuild my skin little by little, I look inside and I look outside, and even so, I cannot find it.
Tenderness is for the few.
And God, too.
Samurtasuna norentzat, zenbatentzat eta nolakoa?
Irene Cepedaren hausnarketa bat
Irene Instagramen aurkitu ezazu:

Traducido por Udara Pascual. IG: @udarapascual
Sorreran, dena ederra zen eta oreka batean mugitzen zen. Guztia zazpi egunetan sortu zen; gu, beti bezala, bukaerarako, eta saihets-hezur bakar batetik aterata… Baina, Berak dena ona zela ikusi zuen, eta orduan deskantsatu egin zuen.
Honako kontakizuna txikitan kontatzen zidatenean, zuzenean Jainkoa chaise longue gorri batean atseden hartzen irudikatzen nuen, larruz estalita, lanaldi baten amaieran etzan egiten den madame bat izango balitz bezala. Azken finean, guztia ona zen, ezta? Zer hoberik ondo egindako lanaren asebetetzea kontenplatzen den bitartean atseden luze bat baino?
Ondoren, sugeak agertu ziren, sagarrak, Eva deituriko neska bat… akatsez, erruz eta hareaz beteriko mundu honetara eroriz.
Ze urrun geratzen diren paradisuaren, armoniaren eta Edertasunaren egun horiek. Baina, nostalgia traidoreenak uzten duen irrika mingotsarekin gure buruei galdetzen diegu, lepotaraino beteta dagoen metroaren atzealdera begiratzen, zure gorputz osoa izerditan hasten delarik, izerdi hori, partekatzen duzun metro horretan dauden beste ehun pertsonen usainekin bat egiten duela:
Ba ahal dago paradisu horren apurren bat mundu honetan? Eta horrela bada, zergatik ez dut nik sentitzen?
Aspalditik egin da amets izarren edertasunarekin, maitemindutakoek besoak lotzen dituzten samurtasunarekin, arratsen argiekin…
Duela zenbat ez duzula zaporeez gozatzen? Duela zenbat ez duzula zerbait zeharka zaitzaten uzten, beldurrik eta presarik gabe? Duela zenbat ez duzula bizitza zu ukitzea uzten, hura biziraun dezazun pentsatu gabe?
Samurtasuna luxu bat bilakatzen da. Errugabetasuna mantentzen lortu izan dutenentzat da, bizitzak, gezurtzera, negar egitera edo atzamarkatzera behartu izan ez dituen horientzat. Haientzat, gosea, gaixotasuna edo larritasuna urruneko oihartzunak besterik ez dira; historiako liburuetan ikasten dituzten gerren ondorioak, agian, edo gaizki jokatzearen ondorioak, edo aski esfortzatu ez izana.
Eta sufritzen baldin badute, sendatzeko eta zauriak sendatzeko munduko denbora guztia izango dute eskura. Baita haien historiaren inguruko liburu pila ere salduko dituzte.
Ikusten duzun bezala, paradisu zaharretik oraindik geratzen dena laztantzearen pribilegioa izan dute.
Zure erorialdia, aldiz, munduaren zati zakarrenean eta lehorrenean izan zen. Lortu dezakezun janari bakarra ultra prozesatuta dago, eta azukre zaporerik besterik ez du. Urteak pasa dira izarrak ikusten ez dituzuenetik, Vallecasen bizi baitzara; zorte handiz, helikopteroren bat ikusten duzu noiz behinka.
Nola gozatu daiteke edertasunaz, lanaldi bakoitzaren ostean zure hezurrak ohera lehertuak erortzen badira? Zure bularrean ez da maitaleen besarkaden distira mugitzen; horren ordez, antsietatearen eta egunero esna mantentzen zaituen kafearen garraztasunaren nahaste bat dago.
Eta zure azala zornatzez nekatuta dago, irekiak eta gaizki estaliak utzi zenituen milaka zauriengatik, ez baituzu ez denborarik, ez tresnarik sendatzeko.
Zure eskuetara, Jainkoari buruz hitz egiten duen album bat ailegatzen da. Zazpi egunez besterik ez kotizatu duen eta chaise longue gorri batean eternitate batez atseden hartzen duen pertsonaia hori.
Mundu guztia oso espiritual dabiltza orain, nondik datorren ez dakizun arrazoi batengatik. Gizakiaren esanahiaz hitz egiten dizute, mundutarrean “jainkotiarra” ikustearen garrantziaz, egunerokotasunean…
Noski, haientzat “mundutarra dena”, zure errutinatik oso urrun dago. Maitea, nola sinetsiko duzu zu Jainkoan? Ze leku dago zure barnean – denborazkoa edo sentimenduzkoa- argi horretaz gozatzeko, dibinitate horretaz?
Nola sinetsiko duzu zu, alaba maitea, horrelako lazgarrikeria, horrelako nekea, horrelako mina, izate nagusi batengatik lehenetsiak direla?
Jainko bat existitzen bada, nola izan daiteke ni bertan behera modu honetaz uztea?
Non utzi egin du nire existentziaren samurtasuna?
Urratu egiten naiz, zarramazkatzen naiz, nire azala pixkanaka berregiten dut, barrura eta kanpora begiratzen dut, eta hala eta guztiz ere, ez dut hura aurkitzen.
Samurtasuna gutxi batzuentzat da.
Eta Jainkoa, ere.
Tenrura para quen, de cantos e como?
Un relato de Irene Cepeda
Atopa a Irene en Instagram:

Traducido por Flavia. IG: @ffflva. Bluesky: @ozonosfera.bsky.social
Na orixe, todo era belo e flutuaba na harmonía. Todo foi creado en sete días; nosoutras, coma sempre, para o final, sacadas dunha única costela… Mais El viu que canto fixera era bo, e entón púxose a descansar.
Cando me contaban este relato, de nena, non dubidaba en imaxinarme a Deus descansando sobre unha chaise longue tapizada en pel, coma se se tratase dunha madame no final da súa xornada. Á fin e ao cabo, canto fixera era bo, non é? Acaso hai algo mellor ca un longo descanso contemplando a satisfacción do traballo ben feito?
Despois chegaron as serpes, as mazás, unha rapaza chamada Eva… para culminar coa caída a este mundo cheo de erro, culpa e area.
Tan lonxe quedan eses días do paraíso, de harmonía e de Beleza. Mais coa amarga cobiza que deixa a máis traizoeira das nostalxias, preguntámonos, mirando cara ao fondo do vagón abarrotado do metro, mentres todo o teu corpo comeza a expeler unha suor que enseguida se funde co cheiro das outras cen persoas que comparten o mesmo cubículo ca ti:
Acaso haberá unha chisca daquel paraíso neste mundo? E se o hai, por que eu non o sinto?
Desde tempos inmemoriais fantasiouse coa beleza das estrelas, coa tenrura con que se enlazan os abrazos dos namorados, coas luces do serán…
Hai canto tempo que non te deleitas cos sabores? Hai canto que non permites que algo simplemente pase de través, sen medo nin présa? Hai canto que non te deixas tocar pola vida, sen pensar en sobrevivila?
A tenrura tórnase nun luxo. É para aqueles que puideron preservar a inocencia, para quen a vida non obligou a mentir, a rabuñar, a chorar. A fame, a enfermidade ou a angustia son para eles ecos distantes; consecuencias, talvez, das guerras que estudan nos libros de historia, ou das repercusións de obrar mal, ou de non esforzarse abondo.
E se sofren, disporán de todo o tempo do mundo para sandar e curar as feridas. Inclusive venderán montes e moreas de libros falando da súa historia de superación.
Como ves, aínda tiveron o privilexio de acariciar vestixios do antigo paraíso.
A túa caída, pola contra, foi na parte máis áspera e seca do mundo. A única comida que te podes permitir está ultraprocesada e tan só sabe a azucre. As estrelas non as ves desde hai anos porque vives en Vallecas; con sorte, ves cruzar algún helicóptero de cando en vez.
Como deleitarse coa beleza se os teus ósos caen rendidos na cama despois de cada xornada? No teu peito non se move o fulgor das apertas dos amantes; hai, máis ben, un amasillo de ansiedade mesturado coa acidez do café que te mantén esperta.
E a túa pel está cansa de supurar, polos milleiros de feridas que deixaches abertas e mal tapadas, pois non tes nin tempo, nin ferramentas para sandar.
Chega ás túas mans un álbum que fala de Deus. Ese personaxe que descansaba unha eternidade na chaise longue vermella tras cotizar soamente sete días.
Todo o mundo está moi espiritual agora, por algunha razón que non sabes moi ben de onde vén. Fálanche do sentido do ser humano, da importancia de ver “o divino” no mundano, na cotiandade…
Claro que “o mundano”, para eles, dista moito da túa rutina. Como vas crer ti en Deus, querida? Que oco tes en ti —de tempo ou de sentimento— que che permita deleitarte con esa luz, con esa divindade?
Como vas crer ti, miña filla, que devandito horror, devandita canseira, devandita dor, están premeditados por un ser superior?
Se existe un deus, como me abandonou desta forma?
Onde deixou a tenrura na miña existencia?
Lacérome, rabúñome, reconstrúo a miña pel pouco a pouco, miro dentro e miro fóra, e aínda así, non a atopo.
A tenrura é para unhas poucas.
E Deus, tamén.

Deja un comentario