Disponible en castellano, inglés, euskera y galego
Mamá, tengo novia
Un relato de cacho de humano

Recuerdo claramente el día en que vi una pareja de mujeres por primera vez. Tenía unos 10 años; algo en mí se sintió diferente y procedí a rogarle a Dios que yo no fuera así.
Esa frase aún rebota en mi cabeza de lo mucho que la repetí en ese momento: “Por favor, Dios, yo no puedo ser gay”. Tenía tanto miedo de serlo porque algo en mi interior me gritaba que lo era.
Crecí con una crianza religiosa la mayor parte de mi vida, lo que yo sabía respecto al amor estaba completamente equivocado respecto a lo que yo sentía; a los 10 años no le di mucha importancia y lo dejé pasar.
A los 15 años decidí ser sincera conmigo y admitir que era diferente, para mis adentros esto fue cada vez más cotidiano y empezaba a experimentar salir con otras mujeres. En mi adolescencia tuve un par de novios, pero realmente para mí eran amigos que quería mucho, no sentía lo que mis amigas contaban cuando hablaban de sus novios, no sentía ese amor joven que se desvive y da todo su corazón al otro como si nunca se lo hubieran roto.
Mientras me descifraba, cambié mi expresión de género a algo que fuera un poco más mío. Yo me sentía (hasta la fecha) más cómoda con una expresión más “masculina” que los estándares que la sociedad dicta para las mujeres.
Cansada de vivir una doble vida con la sociedad y mi familia, a los 16 años me prometí que les contaría sobre el tema el día que tuviera novia. Esto en mi cabeza me daba tranquilidad, certeza y tiempo para poder pensar el cómo contarlo, moría de miedo si les soy honesta.
Entre varios ligues fallidos, conversaciones que no dieron para ningún lado, “amigovias” y ghosteos, cuando entré a la universidad conocí a mi primera novia (primera exnovia).
En el primer mes de relación salí del clóset con toda mi familia nuclear: mi papá lo tomó muy bien pero mi hermana y mamá no. “Quiero una familia normal”, “¿Qué hice mal?”, “Vamos al psicólogo”.
De mi boca nunca ha salido decirles que soy lesbiana, les dije que tenía novia, cómo se llamaba y de dónde la conocía. Quizá di dos noticias de golpe pero para mí resultaba más fácil así.
El día que le conté a mi mamá fue el día que más miedo he sentido en mi vida; sentí que ese día me dejaría de querer. Compartir con tu familia una parte de quien eres no tendría que ser tan difícil y doloroso.
Se habla mucho sobre “salir del clóset”, y me molesta que lo terminamos haciendo para que la gente que amamos sepa algo que nos representa, pero no es todo lo que somos.
Nunca había escrito sobre esto porque me quedaba en blanco, la vivencia de cada persona es diferente, pero al menos lo que creo que nos une a todes es que empezamos a vivir cuando nos importa un carajo lo que opinen los demás.
Escribo esto para poder empatizar con cualquiera que se sienta identificade con lo que pasé y paso a diario. En esta sociedad no dejas de “salir del clóset” jamás.
Mamá, ya tengo 23 años, estoy feliz y soltera (tres exnovias); no es una gripa.
¡REBÉLATE REVISTA Nº 14 YA DISPONIBLE!

Mum, I have a girlfriend
A short story by ‘Cacho de Humano’

Translation by @inkinthisorder and @batordenador
I can clearly remember the first time I saw two women together as a couple. I was ten; something felt different inside of me and I prayed to God not to be that way.
In that moment I repeated that sentence so much that it still echoes in my head: “Please, God, I can’t be gay.” I was so scared of being gay because something inside me was screaming at me that I was.
I grew up religious for the most part of my life, what I knew about love was the complete opposite to what I was feeling; at ten years old it didn’t seem that important and I let it go.
At fifteen I decided to be honest with myself and admit that I was different, it eventually felt more normal to me, and I started to experiment and date other women. I had a couple of boyfriends when I was a teenager, but to me they were just really good friends that I loved very much, I didn’t feel what my friends said about their own boyfriends, I didn’t feel that young love that is devoted and gives its whole heart to another as if it hasn’t ever been broken.
While I was deciphering myself, I changed my gender expression to something that was a bit more myself. I felt (until today) more comfortable with a more ‘masculine’ expression than the standards that society imposes on women.
Tired of living a double life with society and my family, I promised myself at sixteen that I would tell them when I got a girlfriend. This gave me peace, certainty, and time to think about how to tell them, I was terrified if I’m honest with you.
Between the failed hook-ups, conversations that led nowhere, ‘girl friends’ and getting ghosted, I met my first girlfriend (and first ex-girlfriend) when I went to college.
In the first month of being together I came out to my nuclear family: my dad took it really well, but my mum and sister didn’t. ‘I want a normal family’ ‘What did I do wrong?’ ‘Let’s go to therapy.’
I never told them that I was a lesbian, I just said that I had a girlfriend, what her name was and where I met her. Maybe I gave two big announcements all at once, but it was easier for me that way.
The day that I told my mum was the day that I’ve felt more scared in my whole life; I felt that that day she would stop loving me. Sharing a part of who you are with your family shouldn’t be so hard and painful.
We talk about ‘coming out of the closet’ and it bothers me that we end up doing it just so the people that we love knows something that represents us, but it isn’t all that we are.
I never wrote about this because I just went blank, everyone’s experience is different, but at least I think that something that connects us is that we start living when we don’t give a damn that others think.
I am writing this to empathise with anyone who relates with what I went through and go through every day. In this society that doesn’t let you ever ‘come out of the closet.’
Mum, I am twenty-three, I am happy and single (three ex-girlfriends); it is not a cold.
AMA, neska-laguna daukat
“CACHO DE HUMANO”-REN KONTAKIZUN BAT

Traducido por Udara Pascual. IG: @udarapascual
Argi eta garbi oroitzen dut emakume bikote bat lehen aldiz ikusi nuen eguna. Hamar urte inguru nituen; nire barnean zerbait desberdin sentitu zen, eta ni horrela izan ez nendin otoitz egin nion Jainkoari.
Momentu horretan horrenbeste errepikatzeaz, esaldi hori nire buruan oraindik jarraitzen du: “Jainkoa, mesedez, ni ezin naiz gay izan”. Gay izateren horren beldur nintzen, nire barnean zerbaitek horrela nintzela oihukatzen zidalako.
Nire bizitzaren zati handi batean heziketa erlijioso batekin hazi nintzen, maitasunaren inguruz nekiena sentitzen nuenaren guztiz kontrakoa zen; hamar urteekin ez nion garrantzi handirik eman eta alde batera utzi nuen.
15 urteekin, nire buruarekin zintzo izatea erabaki nuen eta desberdina nintzela onartu nuen. Nire barnean, hau eguneroko zerbait bilakatu zen eta beste emakumeekin ateratzen eta esperimentatzen hasi nintzen. Gaztaroan mutil-lagun pare bat izan nituen, baina errealitatean, asko maite nituen lagunak besterik ez ziren, ez nuen sentitzen nire lagunak haien mutil-lagunei buruz hitz zutenean kontatzen zutena, ez nuen bere onetik ateratzen den maitasun gazte hori sentitzen, ezta besteari bere bihotz osoa (sekula beste inork hautsi ez balu bezala) ematen dion maitasuna ere.
Nire burua deszifratzen nuen bitartean, ni pixka bat gehiago sentitzen zen horretara aldatu nuen nire genero-adierazpena. Gizarteak emakumeentzako ezartzen dituen estandarrak baino adierazpen “maskulinoago” batekin erosoago sentitzen nintzen (momentu horretan).
Gizartearekin eta nire familiarekin bizitza bikoitz bat bizitzearen nekez, 16 urterekin hitzeman nuen neska laguna izaterakoan gaiari buruz hitz egingo niela. Lasaitasuna ekartzen zuen honek, ziurtasuna eta nola kontatzea pentsatzeko denbora. Egia esanda, beldur jota nengoen.
Arrakastarik gabeko hainbat “adiskide”, norabiderik gabeko elkarrizketen, “lagun-neska-lagun” eta ghosteo-en artean, unibertsitatera sartu nintzenean nire lehenengo neska-laguna ezagutu nuen (lehen neska-lagun ohia).
Harremanaren lehenengo hilabetean nire familia gertuenarekin armairutik atera nintzen: nire aitak ondo hartu zuen, baina nire ama eta ahizpak ez. “Familia normal bat nahi dut”, “Zer egin nuen gaizki?”, “Goazen psikologoarengana”.
Nire ahotik ez da inoiz lesbiana naizenik atera, neska-laguna neukala, nola deitzen zen eta non ezagutu nuen kontatu nien. Agian bi berri kolpez eman nien, baina niretzat horrela errazago zen.
Amari kontatu nion eguna, beldur gehiena sentitu dudan eguna izan zen; egun horretan ni maitatzeari utziko zuela pentsatu nuen. Zure izatearen zati bat zure familiarekin partekatzeak ez zukeen horren zaila eta mingarri izan behar.
“Armairutik ateratzeari” buruz asko hitz egiten da, eta azken finean, maite ditugun horiek guri buruz zerbait jakin dezaten egiten dugula kezkatzen nau. Baina hori ez da gu garen guztia.
Inoiz ez nuen honi buruz idatzi egin, zuriz geratzen bainintzen. Pertsona bakoitzaren bizipena desberdina da, baina, gutxienez, nire ustez, denoi batzen gaituena da, besteek pentsatzen dutena axola zaigunean hasten garela bizitzen.
Bizi nuena eta egunero bizi dudanarekin identifikatzen den edonorekin enpatia sentitzea helburuz idazten dut hau. Gizarte honetan ez duzu inoiz “armairutik ateratzeari” uzten.
Ama, jada 23 urte ditut, zoriontsu naiz eta bikoterik gabe (hiru neska-lagun ohi); ez da gripe bat.
Mamá, teño moza
Un relato de ‘Cacho de humano’

Traducido por Flavia. IG: @ffflva. Bluesky: @ozonosfera.bsky.social
Lembro claramente o día en que vin unha parella de mulleres por primeira vez. Tiña uns 10 anos; algo en min sentiuse diferente e procedín a pregarlle a Deus que eu non fose así.
Esa frase aínda rebota na miña cabeza do moito que a repetín nese momento: “Fai favor, Deus, eu non podo ser gay”. Tiña tanto medo de selo porque algo no meu interior gritábame que o era.
Crecín cunha educación relixiosa a meirande parte da miña vida, o que eu sabía con respecto ao amor estaba completamente errado respecto ao que eu sentía; con 10 anos non lle din moita importancia e deixeino pasar.
Con 15 anos decidín ser sincera comigo mesma e admitir que eu era diferente, para os meus adentros iso foi cada vez máis cotián e comezaba a experimentar saíndo con outras mulleres. Na miña adolescencia tiven un par de noivos, mais realmente para min eran amigos que quería moito, non sentía o que as miñas amigas contaban cando falaban dos seus mozos, non sentía ese amor xove que degoira e dá todo o seu corazón ao outro como se nunca llo romperan.
Mentres me descifraba, cambiei a miña expresión de xénero a algo que fose un pouco máis de meu. Eu sentíame (xacando) máis cómoda cunha expresión máis “masculina” que aqueles estándares que a sociedade apuña ás mulleres.
Cansa de vivir unha dobre vida coa sociedade e a miña familia, con 16 anos prometinme que lles contaría sobre o tema o día que tivese moza. Isto na miña cabeza dábame tranquilidade, certeza e tempo para poder pensar en como contalo, morría de medo se lles son honesta.
Entre varios coqueteos frustrados, parrafeos que non deron para ningunha parte, “calametes” e ghosteos, cando entrei na universidade coñecín a miña primeira moza (primeira exmoza).
No primeiro mes de relación saín do armario con toda a miña familia nuclear: o meu pai tomouno moi ben mais a miña irmá e a miña nai non. “Quero unha familia normal”, “Que fixen mal?, “Vaiamos ao psicólogo”.
Da miña boca nunca saíu dicirlles que son lesbiana, díxenlles que tiña moza, como se chamaba e onde a coñecera. Talvez dei dúas novas de golpe pero para min así resultaba máis doado.
O día en que llo contei a miña nai foi o día que máis medo sentín en toda a miña vida; sentín que ese día deixaría de quererme. Compartir coa túa familia unha parte de quen es non tería que ser tan difícil e doloroso.
Fálase moito sobre “saír do armario”, e amólame que o acabamos facendo para que a xente que amamos saiba algo que nos representa, mais non é todo o que somos.
Até agora quedaba en branco cada vez que quería escribir sobre isto. A vivencia de cada persoa é diferente, pero ao menos o que acho que nos xunta a todes é que comezamos a vivir cando nos importa un carallo o que opinen os demais.
Escribo isto para poder empatizar con calquera que se sinta identificade co que pasei e paso acotío. Nesta sociedade non deixas de “saír do armario” xamais.
Mamá, xa teño 23 anos, estou feliz e solteira (tres exmozas); non é unha fase.

Deja un comentario