NUEVA ENTRADA

Disponible en castellano, catalán, inglés, euskera y galego

Dar voz al dolor silenciado

Encuentra a Constança y Queralt y conoce su proyecto Period Dramas (@perioddramaspod)!

Hoy, como cada viernes, tienes clase de Educación Física. Esta mañana te ha bajado la regla y has maldecido por lo bajo porque ya te empieza a doler el abdomen y no puedes saltarte la clase por no tener un justificante médico.

Te has puesto tus mallas negras y una compresa de máxima absorción, cruzando los dedos para no manchar y que nadie se dé cuenta de que tienes la regla. Al fin y al cabo, te han dado a entender desde bien pequeña que es motivo de vergüenza.

Esta vez toca correr cinco vueltas alrededor del campo, seguido de un circuito de ejercicios de fuerza. Te mareas solo de pensar en cómo te encontrarás al acabar la clase, pero consigues hacer las vueltas corriendo, aunque terminas muy fatigada y acomplejada de que la mayoría de compañeros han conseguido un tiempo mejor que el tuyo.

Durante el circuito de ejercicios empiezas a sentir un dolor intenso en las lumbares y temblor en las piernas. Aguantándote las ganas de llorar (porque no es momento de causar una escena, no seas exagerada), le pides al profesor sentarte a descansar. Te dedica una mirada rápida antes de decirte que no pongas excusas y que continúes, igual que los demás. Respiras hondo y vuelves a los ejercicios, porque no te queda otra. Tras unas cuantas sentadillas más, ya no consigues levantar la pelota medicinal. Empiezas a sentir náuseas; solo quieres tirarte al suelo y abrazarte la barriga. Tus amigas ven que estás pálida y te preguntan si estás bien. Respondes que tienes la regla y ellas, que saben lo que esto significa para ti, inmediatamente te hacen tumbarte y elevar las piernas.

El profesor pasa de vosotras, al fin y al cabo, son solo cosas de chicas. Pides a tus amigas que te acompañen al baño y que llamen a tus padres. Sola en el baño tiemblas, no sabes en qué postura ponerte y tienes arcadas. Una amiga te habla desde el otro lado de la puerta, pero no llegas a discernir lo que dice porque todo tu foco está en este dolor que te consume.

Tu madre te recoge en coche. Una vez más, sientes que eres una molestia, piensas que ojalá la próxima vez aguantes el dolor y no tengas que interrumpirla en su trabajo, porque sabes que su jefe le recrimina que tenga que salir para irte a buscar.

Una vez en casa, te tomas dos pastillas para el dolor de golpe, te tiras en la cama y lloras. Haces una nota mental para pedir los apuntes de hoy a tus amigas, y piensas en cómo explicarle tu situación a la profesora de Matemáticas para que no te suspenda, porque hoy tenías el examen final de la asignatura.

Sabes que no volverás a hacer vida normal de aquí a un par de días, porque esto te ha pasado casi cada mes desde que te vino la regla con 13 años. Ahora tienes 17 y no entiendes por qué te ha tocado esto. ¿Vas a continuar igual durante el resto de tu vida? Sientes un peso en el pecho y tu lloro se intensifica ante este pensamiento.

Tu médico te dice que es normal y te receta paracetamol, como si te hiciera algo con este dolor. Tus padres te ven sufrir en silencio mes tras mes, pero no saben qué hacer ni qué

decirte. ¿Es que hay algo que hacer? Eres una de esas mujeres a las que les duele la regla, y es lo que hay, es lo que te ha tocado y solo te queda aguantar tu mala suerte. Al fin y al cabo, el dolor de regla es normal… ¿No?

El futuro que merecemos

Esta mañana de viernes te ha bajado la regla, así que te pones una compresa ultra absorbente y unos pantalones cómodos de yoga. Aunque hoy toca Educación Física, tu profesor sabe que te diagnosticaron endometriosis hace unos años y que los primeros días de regla solo puedes hacer estiramientos suaves.

Tu médico se mostró muy comprensivo ante tu dolor cuando se lo comentaste unos meses después de que te bajara la regla, y te derivó enseguida a una especialista. Esta te diagnosticó tras unas cuantas pruebas y te recetó una pauta de suplementos y medicamentos que hacen que tu dolor no sea incapacitante.

Gracias a tu tratamiento, y a los estiramientos, consigues terminar la clase de gimnasia, con algunas molestias pero lo suficientemente bien para afrontar tu examen de Matemáticas. Tu dolor de regla se va despertando poco a poco, así que, una vez suena la campana de final de clases, vuelves a casa para descansar porque sabes que es lo que tu cuerpo necesita.

Una vez en casa, te cambias la compresa y te tomas el antiinflamatorio que te pautó tu médica. Mientras lo disuelves en agua, te paras a pensar en el trabajo de investigadoras que dedicaron su esfuerzo a diseñar tratamientos efectivos contra tu dolor. Tu abuela, que también tiene endometriosis, te ha hablado de que cuando era joven, se decía que un dolor como ese era normal.

Te estremeces cuando recuerdas cómo fueron esos primeros meses antes del diagnóstico, y no entiendes cómo la sociedad dejó que tu abuela y tantas otras mujeres aguantaran ese sufrimiento en silencio. Estás agradecida a todas las personas que lucharon por visibilizar enfermedades como la endometriosis, la adenomiosis o el SOP.

Donar veu al dolor silenciat

Troba Constança i Queralt i coneix el seu projecte Period Dramas (@perioddramaspod)!

El present que vivim

Avui, com cada divendres, tens classe d’educació física. Aquest matí t’ha baixat la regla i has maleït per sota el nas perquè ja et comença a fer mal el ventre i no pots saltar-te la classe perquè no tens un justificant mèdic.

T’has posat les malles negres i una compresa de màxima absorció, creuant els dits per no tacar i perquè ningú s’adoni que tens la regla. Al cap i a la fi, t’han donat a entendre des de ben petita que és motiu de vergonya.

Aquesta vegada toca córrer cinc voltes al voltant del camp, seguit d’un circuit d’exercicis de força. Et mareges només de pensar en com et trobaràs quan acabi la classe, però aconsegueixes fer-ho, tot i que acabes molt cansada i acomplexada perquè la majoria dels companys han aconseguit un temps millor que el teu.

Durant el circuit d’exercicis comences a sentir un dolor intens a les lumbars i tremolor a les cames. Aguantant-te les ganes de plorar (perquè no és moment de causar una escena, no siguis exagerada), li demanes al professor si pots seure a descansar. Et dedica una mirada ràpida abans de dir-te que no posis excuses i que continuïs, igual que tothom. Respires fondo i tornes als exercicis, perquè no te’n queda cap altra.

Després d’uns quants squats més, ja no aconsegueixes aixecar la pilota medicinal. Sents nàusees; només vols tirar-te a terra i abraçar-te la panxa. Les teves amigues veuen que estàs pàl·lida i et pregunten si estàs bé. Respons que tens la regla, i elles, que saben el que això significa per tu, immediatament et fan estirar a terra i elevar les cames.

El professor passa de vosaltres: al final, són coses de noies. Demanes a les teves amigues que t’acompanyin al lavabo i que truquin als teus pares. Al lavabo, sola, tremoles. No saps en quina postura posar-te i tens arcades. Una amiga et parla des de l’altre costat de la porta, però no arribes a discernir el que diu per què tot el teu focus està en aquest dolor que et consumeix.

La teva mare et recull en cotxe. Un cop més, sents que ets una molèstia. Desitges que, a la propera, puguis aguantar el dolor per no interrompre-la a la feina, ja que saps que el seu cap li recrimina que hagi de sortir per venir-te a buscar.

Un cop a casa, prens dues pastilles pel mal de cop, t’estires al llit i plores. Fas una nota mental per demanar els apunts d’avui a les teves amigues, i penses en com explicar-li la situació a la professora de matemàtiques perquè no et suspengui, ja que avui tenies l’examen final de l’assignatura.

Això et passa cada mes des que et va venir la regla amb 13 anys, així que ja saps que no tornaràs a fer vida normal fins d’aquí a un parell de dies. Ara en tens 17 i no entens per què t’ha tocat això. Seguiràs igual durant tota la teva vida? Sents un pes al pit i el teu plor s’intensifica davant d’aquest pensament.

El teu metge diu que és normal i et recepta paracetamol, com si et fes efecte amb aquest dolor. Els teus pares et veuen patir en silenci mes rere mes, però no saben què fer ni què dir-te. Hi ha alguna cosa a fer? Ets una d’aquelles dones a qui els fa mal la regla, i és el que hi ha, és el que t’ha tocat i només et queda aguantar la teva mala sort. Tothom sap que el dolor de regla és normal… no?

El futur que mereixem

Aquest matí de divendres t’ha baixat la regla, així que et poses la teva compresa ultra absorbent i uns pantalons còmodes de ioga. Malgrat que avui toca educació física, el teu professor sap que et van diagnosticar endometriosi fa uns anys i que els primers dies de regla només pots fer estiraments suaus.

El metge es va mostrar molt comprensiu amb el teu dolor quan li vas comentar uns mesos després de la teva primera regla, i et va derivar directament a una especialista. Aquesta et va diagnosticar després d’unes quantes proves, i et va receptar una pauta de suplements i medicaments que fan que el teu dolor no sigui incapacitant.

Gràcies al teu tractament i als estiraments, aconsegueixes acabar la classe d’educació física amb algunes molèsties, però prou bé per afrontar l’examen de matemàtiques. El teu dolor de regla es va despertant a poc a poc, així que, quan sona la campana de final de classes, tornes a casa per descansar perquè saps que és el que el teu cos necessita.

Un cop arribes, et canvies la compresa i prens l’antiinflamatori que et va pautar l’especialista. Mentre el dissols en aigua, t’atures a pensar en les investigadores que han dedicat els seus esforços a trobar tractaments efectius contra el dolor menstrual. La teva àvia, que també té endometriosi, t’ha explicat que, quan ella era jove, es deia que un dolor com aquest era normal.

T’esgarrifes quan recordes com van ser aquells primers mesos abans del diagnòstic, i no entens com la societat va deixar que la teva àvia i tantes altres dones aguantessin aquell patiment en silenci. Estàs agraïda a totes les persones que lluiten per visibilitzar malalties com l’endometriosi, l’adenomiosi o el SOP.

Reconèixer el dolor menstrual, escoltar les persones que el pateixen, i proporcionar-los el tractament necessari no hauria de ser una utopia llunyana.

Imaginar un futur millor és el primer pas per convertir-lo en realitat, i et convidem a fer-ho juntes. Hem compartit amb tu la nostra versió del futur, i ens encantaria saber: quina és la teva?

Giving voice to the silenced pain

Find Constança and Queralt and learn about their project Period Dramas (@perioddramaspod)!

Translation by @inkinthisorder and @batordenador

The present we are living in

Today, like every Friday, you have PE class. This morning your period started, and you cursed under your breath because your abdomen is already starting to hurt and you can’t skip class without a doctor’s note.

You put on your black leggings and a super-absorbent sanitary towel, crossing your fingers that you won’t stain your clothes and that no one will notice you’re on your period. After all, you’ve been led to believe since you were very young that it’s something to be ashamed of.

This time, you have to run five laps around the field, followed by a circuit of strength exercises. You feel dizzy just thinking about how you’ll feel at the end of the class, but you manage to run the laps, although you end up very tired and self-conscious that most of your classmates have achieved a better time than you.

During the exercise circuit, you start to feel intense pain in your lower back and your legs start to shake. Fighting back the urge to cry (because this is no time to cause a scene, don’t be dramatic), you ask the teacher if you can sit down and rest. He gives you a quick look before telling you not to make excuses and to carry on, just like everyone else. You take a deep breath and go back to the exercises, because you have no other choice. After a few more squats, you can no longer lift the medicine ball. You start to feel nauseous; you just want to lie down on the floor and hug your stomach. Your friends see that you are pale and ask if you are okay. You reply that you are on your period and they, knowing what this means for you, immediately make you lie down and raise your legs.

The teacher ignores you; after all, it’s just a girl thing. You ask your friends to accompany you to the bathroom and call your parents. Alone in the bathroom, you tremble, not knowing what position to get into, and you retch. A friend talks to you from the other side of the door, but you can’t make out what she’s saying because all you can focus on is this consuming pain.

Your mother picks you up in her car. Once again, you feel like you’re a nuisance, thinking that next time you’ll just have to endure the pain and not interrupt her at work, because you know her boss criticises her for having to leave to pick you up.

Once home, you take two painkillers at once, throw yourself on the bed and cry. You make a mental note to ask your friends for today’s notes, and you think about how to explain your situation to your maths teacher so that you don’t fail the subject, because today was the final exam.

You know that you won’t be able to return to normal life for a couple of days, because this has happened to you almost every month since you got your period at the age of 13. Now you’re 17 and you don’t understand why this has happened to you. Are you going to continue like this for the rest of your life? You feel a weight on your chest, and your crying intensifies at this thought.

Your doctor tells you it’s normal and prescribes paracetamol, as if it would do anything to prevent this pain. Your parents see you suffering in silence month after month, but they don’t know what to do or what to say to you. Is there anything that can be done? You are one of those women who suffer from period pain, and that’s just the way it is, it’s your lot in life and you just have to put up with your bad luck. After all, period pain is normal… isn’t it?

The future we deserve

This Friday morning, your period has started, so you put on an ultra-absorbent sanitary towel and some comfortable yoga trousers. Although today you have PE class, your teacher knows that you were diagnosed with endometriosis a few years ago and that during the first few days of your period you can only do gentle stretching exercises.

Your doctor was very understanding about your pain when you mentioned it a few months after your period started and immediately referred you to a specialist. After a few tests, the specialist diagnosed you and prescribed a regimen of supplements and medications that keep your pain from being incapacitating.

Thanks to your treatment and stretching, you manage to finish your PE class, with some discomfort but well enough to take your maths exam. Your period pain gradually starts to kick in, so once the bell rings at the end of the day, you go home to rest because you know that’s what your body needs.

Once home, you change your sanitary towel and take the anti-inflammatory medication prescribed by your doctor. As you dissolve it in water, you stop to think about the work of researchers who dedicated their efforts to designing effective treatments for your pain. Your grandmother, who also has endometriosis, has told you that when she was young, it was said that pain like this was normal.

You shudder when you remember those first few months before the diagnosis, and you cannot understand how society allowed your grandmother and so many other women to endure such suffering in silence. You are grateful to all the people who fought to raise awareness of conditions such as endometriosis, adenomyosis and PCOS.

Recognising menstrual pain, listening to those who suffer from it and providing them with the necessary treatment should not be a distant utopia. Imagining a better future is the first step towards making it a reality, and we invite you to do so together. We have shared our vision of the future with you. What is yours?

Isildutako minari ahotsa eman

Bilatu Constança eta Queralt eta ikasi Period Dramas (@perioddramaspod) proiektua!

Traducido por Udara Pascual. IG: @udarapascual

Bizi dugun oraina

Gaur, ostiralero bezala, Gorputz Heziketako klasea duzu. Hilerokoarekin altxatu zara eta madarikatua zu, sabeleko mina hasi baita eta ezin zara klasera faltatu, medikuaren egiaztagirik ez duzu eta. 

Galtza elastiko beltz batzuk eta xurgapen maximozko konpresa jarri duzu, zikindu ez dezazun eta hilerokoarekin zaudela inor konturatu ez dezan behatzak gurutzatuz. Azken finean, lotsaren arrazoi dela ulertarazi dizute txikitatik. 

Gaurkoan, zelaiaren inguruan bost bira eman behar dituzu, eta ondoren, indarrezko ariketen zirkuitu bat. Klase bukaeran nola egongo zaren soilik pentsatuta zorabiatzen zara, baina bost birak egitea lortzen duzu. Hala ere, akituta bukatzen duzu, eta zure gelakide gehienek zu baino marka hobeago bat lortu dutelako lotsatuta. 

Ariketen zirkuituan zehar, gerrialdean izugarrizko mina sentitzen hasten duzu eta hankak dardara hasten zaizkizu. Negargurari eutsiz (ez baita liskar bat sortzeko momentua, ez zaitez gehiegizkoa izan) atseden hartzeko eta esertzeko baimena eskatzen diozu irakasleari. Begirada azkar bat bota, eta jarraituan, aitzakiarik ez jartzeko eta zure gelakideak bezala jarraitzeko esaten dizu. Sakon arnasten duzu eta ariketetara bueltatzen zara, ez baituzu beste aukerarik. Hainbat kukubilkatze ondoren, jada ezin duzu pilota pisutsua altxatu. Botaka egiteko gogoak sentitzen dituzu; egin nahi duzun gauza bakarra lurrera bota eta sabela besarkatzea da. Zure lagunak zurbil ikusten zaituzte eta ea ondo zauden galdetzen dizute. Hilerokoarekin zaudela erantzuten diezu, eta hauek, horrek zuretzat zer esan nahi duen jakinda, lurrean etzan eta hankak altxatzen laguntzen dizute.  

Irakasleari bost axola zaio, azken finean, nesken gauzak besterik ez dira. Komunera zurekin joateko eta zure gurasoak deitzeko eskatzen diozu zure algunei. Komunean bakarrik zaudela, dar-dar egiten duzu, ez dakizu ze posturatan jar zaitezkeen eta botaka egiteko gogoak dituzu. Atearen beste aldetik lagun bat hitz egiten dizu, baina ez duzu ulertzen esaten duena, izan ere, zure atentzio guztia suntsitzen zaituen minan dagoelako.

Amak kotxez bilatzen zaitu. Berriz ere, eragozpen bat zarela sentitzen duzu, hurrengo batean mina jasateko gai izatea eta ama berriz ere lanetik oztopatu ez izatea espero duzu, izan ere, badakizu bere nagusiak zure bila doan bakoitzean aurpegiratu egiten diola. 

Behin etxean, minarako bi pilula batera hartzen dituzu, ohean botatzen zara eta negar egiten duzu. Lagunei eskatu behar dizkiezun klaseko apunteen zerrenda prestatzen duzu. Gaur, matematikako azterketa globala zenuen, beraz, irakasleari zure egoera nola azaldu ere pentsatzen duzu, ea ez zaituen suspenditzen.  

Hemendik pare bat egun arte bizitza normal bat izango ez duzula dakizu, izan ere, 13 urte zenituenetik ia hilabetero gertatzen zaizu honako hau. Orain 17 urte dituzu, eta zorte hau zergatik izan duzun ez duzu ulertzen. Berdin jarraituko duzu bizitza osoan? Bularraldean pisua sentitzen duzu eta pentsamendu horren aurrean negarra areagotzen da. 

Medikuak normala dela esaten dizu, eta parazetamola ematen dizu, min horren aurrean zerbait egingo balu bezala. Zure gurasoek, hilabetero isiltasunean sufritzen ikusten zaituzte, baina ez dakite zer egin ezta zer esan. Ba al dago zerbait egiteko? Hilerokoak min ematen dien horietako emakume bat zara, eta hori da dagoena, egokitu zaizuna da, eta zorte txar hori jasatea besterik ez dago. Azken finean, hilerokoaren mina normala da… ezta?

Merezi dugun etorkizuna 

Ostiral goiz honetan hilerokoarekin altxatu zara, beraz, konpresa ultra bat eta yogarako praka eroso batzuk jartzen dituzu. Nahiz eta gaur Gorputz Heziketa izan, zure irakasleak badaki duela urte pare bat endometriosia diagnostikatu zintuztela eta hilerokoaren lehenengo egunetan luzapen lasaiak soilik egin ahal dituzula. 

Hilerokoarekin hasi eta hilabete pare bat pasa ondoren, medikurengana joan zinen eta medikua ulerkor aritu zen, berehala aditu batengana zu bidaliz. Hainbat froga egin ondoren, diagnostiko bat jaso zenuen, eta zure mina horren mugatzailea ez izatea eragiten duten hainbat sendagai eman zizkizun. 

Zure tratamenduari eta luzapenei esker, gorputz heziketako klasea amaitzea lortzen duzu, min pixkatxo batekin baina jarraian duzun matematikako azterketari aurre egiteko prest. Hileroko mina pixkanaka-pixkanaka esnatzen hasten da, beraz, behin txirrina jotzen duela, etxera atseden hartzera bueltatzen zara, zure gorputzak behar duena dela baitakizu. 

Behin etxean, konpresa aldatzen duzu eta medikuak bidalitako antiinflamatorio bat hartzen duzu. Uretan disolbatzen den bitartean, zure minarako tratamendu eraginkorrak diseinatzeko esfortzua eskaini zuten ikertzaileetan pentsatzen duzu. Zure amonak, endomentriosia ere duena, gaztea zenean horrelako min bat normala zela kontatzen dizu.   

Diagnostikoaren aurreko hilabeteak nolakoak izan ziren pentsatzean ikaratzen zara, eta  ez duzu ulertzen nola gizarteak, zure amona eta beste emakume askori horrelako min bat isiltasunean jasatea utzi zien. Endometriosia, adenomiosisa eta SOP bezalako gaixotasunak ezagutarazi dituzten pertsonak eskertzen dituzu. 

Hilerokoaren mina onartzea, jasaten duten pertsonak entzutea eta beharrezkoa duten tratamendua eskura izatea ez zukeen urruneko utopia bat izan behar. Etorkizun hobeago bat imajinatzea errealitatea bilakatzeko lehenengo pausua da, eta elkarrekin egin dezagun gonbidatzen zaitugu. Gure etorkizunaren bertsioa zurekin partekatu dugu. Zein da zurea?

Dar voz á dor silenciada

Busca a Constança e Queralt e coñece o seu proxecto Period Dramas (@perioddramaspod)!

Traducido por Flavia. IG: @ffflva. Bluesky: @ozonosfera.bsky.social

O presente que vivimos

Hoxe, como cada sexta feira, tes clase de Educación Física. Esta mañá baixouche a regra e maldixeches coa boca pequena porque xa te comeza a doer o abdome e non podes facer gata por non ter un xustificante médico.

Puxeches as túas mallas negras e unha compresa de máxima absorción, cruzando os dedos para non manchar e que ninguén caia en que tes a regra. Á fin e ao cabo, déronche a entender desde ben pequena que é motivo de vergoña.

Esta vez toca correr cinco voltas derredor do campo, seguido dun circuíto de exercicios de forza. Maréaste tan só de pensar en como te encontrarás cando remate a clase, mais consegues facer as voltas correndo, aínda que acabas moi fatigada e acomplexada de que a maioría de compañeiros conseguiran un mellor tempo ca ti.

Durante o circuíto de exercicios comezas a sentir unha dor intensa nas lumbares e tremor nas pernas. Aguantándote a gana de chorar (porque non é momento de causar unha escena, non che me sexas exaxerada), pídeslle ao profesor sentar para descansar. Dedícache unha ollada rápida antes de dicirche que non poñas escusas e que continúes, así como os demais. Respiras fondo e voltas aos exercicios, porque non tes outra. Tras unhas poucas agachadas máis, xa non consegues levantas o balón medicinal. Comezas a sentir náuseas; só queres tirarte ao chan e arrecuncharte. As túas amigas ven que estás pálida e pregúntanche se estás ben. Respondes que estás de mes e elas, que saben o que isto significa para ti, inmediatamente mándanche deitar e elevar as pernas.

O profesor pasa de vós, ao cabo, son unicamente cousas de mulleres. Pides ás túas amigas que te acompañen ao baño e que chamen os teus pais. Soa no baño tremes, non sabes en que postura te pór e danche arcadas. Unha amiga fálache para alén da porta, mais non chegas a discernir o que di porque todo o teu foco está nesa dor que te consome.

A túa nai recólleche en coche. Unha vez máis, sentes que es unha molestia, pensas que oxalá a próxima vez soportes a dor e non teñas  que interrompela no seu traballo, porque sabes que o seu xefe repréndea por ter que saír para irte buscar.

Xa na casa, tomas dúas pastillas para a dor de taco, bótaste á cama e choras. Fas unha nota mental para pedir os apuntamentos de hoxe ás túas amigas, e pensas en como explicarlle a túa situación á profesora de Matemáticas para que non te suspenda, porque hoxe tiñas o exame final da materia.

Sabes que non farás vida normal de aquí a un par de días, porque isto lévache sucedendo case cada mes desde que che baixou a regra con 13 anos. Agora tes 17 e non entendes por que te tocou isto. Has continuar igual durante o resto da túa vida? Sentes o peso no peito e o teu laído intensifícase ante ese pensamento.

O teu médico diche que é normal e recéitache paracetamol, como se fixese algo fronte a esta dor. Os teus pais venche sufrir en silencio un mes atrás doutro, mais non saben que facer nin que dicirche. Acaso hai algo que facer? Es unha desas mulleres ás que lles doe a regra, e éche o que hai, éche o che tocou e só che queda aguantar a mala sorte. Á fin e ao cabo, a dor da regra é normal… Non si?

O futuro que merecemos

Esta mañá de sexta feira baixouche a regra, así que pos unha compresa ultra absorbente e uns pantalóns cómodos de ioga. Aínda que hoxe toca Educación Física, o teu profesor sabe que che diagnosticaron endometriose hai uns anos e que os primeiros días de regra só podes facer estiradas suaves.

O teu médico mostrouse moi comprensivo ante a túa dor cando llo comentaches uns meses despois de que che baixara a regra, e derivouche deseguido a unha especialista. Ela diagnosticouche tras unhas cantas probas e receitouche unha pauta de suplementos e medicamentos que fan que a túa dor non sexa incapacitante.

Grazas ao teu tratamento, e ás estiradas, consegues terminar a clase de ximnasia, con algunhas molestias mais o suficientemente ben para afrontar o teu exame de Matemáticas. A túa dor de regra vai espertándose pouco e pouco, de tal xeito que, unha vez soa o timbre do final de clase, regresas a casa para descansar porque sabes que é o que o teu corpo precisa.

Unha vez na casa, cambias a compresa e tomas o antiinflamatorio que a túa médica pautou. Disólvelo en auga e, entre tanto, páraste a pensar no traballo de investigadoras que dedicaron o seu esforzo a deseñar tratamentos efectivos contra a túa dor. A túa avoa, que tamén ten endometriose, falouche de que cando era moza, dicíase que unha dor como esa era normal.

Estreméceste cando recordas como foran eses primeiros meses antes do diagnóstico, e non entendes como a sociedade deixou que a túa avoa e tantas outras mulleres soportasen ese sufrimento en silencio. Estás agradecida a todas aquelas persoas que loitaron por visibilizar enfermidades como a endometriose, a adenomiose ou a SOP.

Recoñecer a dor menstrual, escoitar as persoas que o padecen e proporcionarlles o tratamento preciso non debería ser unha utopía recuada. Imaxinar un porvir mellor é o primeiro paso para convertelo en realidade, e invitámoste a facelo xuntas. Compartimos contigo a nosa versión do futuro, cal é a túa?

Posted in

Deja un comentario