NUEVA ENTRADA

Disponible en castellano, inglés, euskera y galego

Tiempo, propósito y los veinte

Encuentra a Andrea en Instagram:

Portada: Escena de Shiva Baby.

Todos los aspectos de la vida moderna se rigen por el tiempo. Los seres humanos valoramos nuestro tiempo porque somos conscientes de que la vida es finita. Hemos inventado herramientas automatizadas que hacen el trabajo más rápido para que podamos invertir nuestro tiempo en otros asuntos que consideramos más o menos vitales. 

Hemos dividido este tiempo en etapas, años, horas y momentos. Hay reglas no escritas sobre qué es común hacer en cada porción de nuestra vida. Cuando era pequeña, la organización de mi futuro era clara: ir a la universidad y ser la mejor en mi trabajo (que, dependiendo de en qué año me pillases, podría ser veterinaria, egiptóloga o fotógrafa para National Geographic), casarme a los veintipocos, tener dos hijos a los treinta (la edad con la que mi madre me tuvo a mí) y jubilarme a los cuarenta, edad que yo consideraba sinónima de los sesenta. La pauta a seguir no dejaba lugar a dudas. Ahora estoy en mis veinte, considero que no he encontrado nada que me apasione, no puedo estar más lejos del matrimonio y la idea de traer una vida a este mundo me espanta. 

En el limitado tiempo que tenemos en esta roca flotante hemos establecido los objetivos primordiales que debe tener todo ser humano: la felicidad y el amor. Vivimos en una sensación constante de insatisfacción; siempre queremos más: seré feliz cuando me asciendan, seré feliz cuando tenga un trabajo estable, seré feliz cuando encuentre pareja… Y nunca llegamos. Cumplimos el objetivo, pero surge otro de inmediato. La felicidad acaba siendo la meta, pero no es más que un mito que nos mantiene vivos con una esperanza, con un motivo. 

El amor, por otro lado, es un aspecto que me confunde. Hollywood y Disney se han encargado de construir los pilares ideales de cómo debemos buscar el amor verdadero: el que hay entre las dos mitades de la naranja, el que dura para siempre. Siempre, toda la vida, todo nuestro tiempo. En este punto de mi vida, este concepto no me puede parecer más distópico. Lo observo desde fuera como una realidad paralela, como algo que le pasa a todo el mundo en uno u otro momento de sus vidas. Y aquí entra otro pensamiento que me inunda: ¿y si se me acaba mi tiempo y no encuentro el amor? ¿Se puede ser feliz sin sentir este amor? 

Hay personas que sienten que tienen un propósito, que su existencia en este mundo tiene una finalidad. Una vez conocí a una chica a la que la gente le decía que había nacido para bailar. Esto me marcó de pequeña: ¿qué significa que has nacido para algo? Mirándolo con distancia, considero que fue una reflexión muy madura para mi edad. Pensé: ¿y si su madre nunca la hubiese apuntado a ballet? Entonces esta chica sentiría un vacío como el que siento yo, porque no sabría con qué finalidad ha venido a este mundo, ¿verdad? Esta meditación la hice cuando apenas tenía ocho años. ¿Y si mi propósito en la vida era ser nadadora sincronizada o corista? ¿Estaba perdiendo mi tiempo?  Esa sensación se reafirmó cuando, a los dieciocho, encontré La campana de cristal y su analogía de la higuera, de mi queridísima Sylvia Plath. Hay higos (o posibles futuros) que ya nunca van a suceder porque el fruto ya ha madurado y ha caído del árbol. 

Time, purpose and your 20s

Find Andrea on Instagram:

Translation by @inkinthisorder and @batordenador

Who are we? How much time do we have in this world? And more than that, what’s echoing in my head since my 21st birthday: what role do we play in the world we live in?

All aspects of modern life are ruled by time. We human beings value our time because we are aware that life is finite. We have invented automatic tools that make our work faster so we can invest our time in other matters that we consider more or less vital.

We have divided this time in stages. Years, hours, and moments. There are unwritten rules about what is common to do in each portion of our life. When I was a child, the structure of my life was clear: go to university and be the best at my job (that, depending on what year you asked, could be a veterinarian, an Egyptologist, or a National Geographic photographer), get married in my early twenties, have two children at thirty (the age of my mother when she had me) and retire at forty, an age I considered to be synonymous with sixty. The pattern to follow didn’t leave any questions. Now I’m in my twenties, I believe I haven’t found anything to be passionate about, I cannot be farther from marriage and the idea of bringing a child into the world frightens me.

In the limited time that we have on this floating rock we have established the primordial objectives that every human should have: happiness and love. We live in a constant feeling of dissatisfaction; we always want more: I’ll be happy when they promote me, I’ll be happy when I have a stable job, I’ll be happy when I find a partner… And we never reach it. We achieve the objective, but another one appears immediately. Happiness ends up being the goal, but it is nothing more than a myth that keeps us alive with hope, with a purpose.  

Then again, love is something that confuses me. Hollywood and Disney have built the ideal pillars of how we must look for true love: the love between soulmates, the one that lasts forever. Forever, every day of our lives, all our time here. At this point of my life, this concept cannot seem more dystopian to me. I observe it from outside my body like a parallel reality, as something that happens to everyone at some point or other of their lives. And here it is another thought that floods me: what if I run out of time and I don’t find love? Can you be happy not feeling that love?

There are people that feel that they have a purpose, that there’s a meaning to their lives. One time I met a girl who’d been told that she had been born to dance. That left an impression on my younger self: what does it mean to be born for something? Distancing myself from the situation, I believe it was a very mature reflection for my age. I thought: what if her mother had never signed her up for ballet? Then this girl would feel the same void as me, because she wouldn’t know her meaning in life, right? I made this consideration when I was barely eight years old. What if my purpose in life was to be an artistic swimmer or a choir singer? Was I wasting my time? This feeling was reaffirmed when, at eighteen, I found The Bell Jar and its fig tree analogy, from my dear Sylvia Plath. There are figs (or possible futures) that will never happen because the fruit is ripe and has already fallen from the tree.

In conclusion, life seems incomprehensible to me. It was us the ones that insisted on our existence having justification and purpose. That we are here to do something. We have tried to justify it with our religions and philosophies, but, actually, not even the wisest person has any idea why we are here and if we actually have a purpose.

Denbora, xedea, eta hogeiko urteak

Bilatu Andrea Instagramen:

Traducido por Udara Pascual. IG: @udarapascual

Nortzuk gara? Zenbat denbora daukagu mundu honetan? Eta hogeita bat urte bete nituenetik buruan dudana: ze funtzio betetzen dugu bizitzen garen munduan?

Bizitza modernoaren alderdi guztiak denboraren araberakoak dira. Gizakiok gure denbora balioztatzen dugu bizitza finitua dela kontziente garelako. Lana azkarrago egiten duten tresna automatizatuak sortu ditugu, horrela, ezinbestekoak ditugun bestelako zereginetan erabili dezakegu gure denbora. 

Denbora hau, garai, urte, ordu eta momentuetan banatu dugu. Bizitzaren zati bakoitzean ohikoa dena egitearen inguruko arau ez idatziak badira. Txikia nintzenean, nire etorkizunaren antolakuntza argia zen: unibertsitatera joatea eta nire lanean hoberena izatea (urtearen arabera, desberdina izan zitekeen, albaitaritza, egiptologoa edo National Geographic-en argazkilaria), hogei urte ingururekin ezkontzea, hogeita hamarrekin bi seme-alaba izatea (nire amak ni izan ninduen urteak) eta berrogei urterekin jubilatzea, hirurogeiren sinonimo hartzen nuen adina. Jarraitzeko ereduak ez zuen zalantzarik uzten. Orain, nire hogeietan nago, ez dut zoratzen nauen ezer aurkitu, ezin naiteke ezkontzatik urrunago egon eta mundura bizitza bat ekartzearen ideiak izutzen nau.

Harri flotadun honetan daukagun denbora mugatuan, gizaki bakoitzak izan behar dituen funtsezko helburu batzuk ezarri ditugu: zoriontasuna eta maitasuna. Asetu-gabeko sentsazio konstante batean bizi gara; beti gehiago nahi dugu: lanean mailaz igotzerakoan zoriontsu izango naiz, lan egonkor bat izaterakoan zoriontsu izango naiz, bikotea aurkitzen dudanean zoriontsu izango naiz… Eta ez gara inoiz iristen. Helburua betetzen dugu, baina berehala beste bat sortzen da. Xedea zoriontasuna izan ohi da, baina itxaropen batekin bizirik mantentzen gaituen mito bat besterik ez da, arrazoi batekin. 

Beste aldetik, maitasunak ere nahastu egiten nau. Hollywood eta Disney, maitasuna nola bilatu behar dugun  eusten duten zutabe idealak eraikitzeaz arduratu dira: laranja baten bi zatien artean dagoena, betirako irauten duena. Beti, bizitza osoa, gure denbora guztia. Nire bizitzaren une honetan, hau ezin zait distopiakoagorik iruditu. Errealitate paralelo bat izango balitz bezala behatzen dut kanpotik, bizitzaren momentu bat edo bestean edonori gertatzen zaion zerbait bezala. Eta hemen gainezkatzen nauen beste pentsamendua sartzen da: eta denbora bukatzen bazait, eta ez dut maitasunik aurkitzen? Maitasun hori sentitu gabe zoriontsu izan daiteke?

Badira xede bat dutela sentitzen duten pertsonak, beraien existentzia mundu honetan helburu bat duela. Egun batean, dantzatzeko jaio izan zela esaten zioten neska bat ezagutu nuen. Horrek, txikitan markatu ninduen: Zer esan nahi du zerbaiterako jaio zarela? Urrunetik begiratuta, momentuan neukan adinerako hausnarketa heldua delakoan nago. Pentsatu nuen: Eta bere amak balletera apuntatu izan ez balu? Orduan, neskak nik sentitzen dudan bezalako hutsunea sentituko zuen, ez baitzuen jakingo ze helbururekin etorri den mundu honetara, ezta? Hausnartze hau soilik zortzi urte nituelarik egin nuen. Eta nire xedea bizitzan abesbatzan abestea edo igerilari sinkronizatua izatea bazen? Nire denbora galtzen nenbilen? Sentsazio hori, nire maitea Sylbia Plathen Beirazko kanpaia eta bere pikondoaren analogia aurkitu nuenean berretsi egin zen, hemezortzi urterekin. Badira piku (edo etorkizun posible) batzuk jada ezingo direnak gertatu, fruitua umotu delako eta zuhaitzetik jada erori egin baita.

Labur esanda, bizitza ulertezina egiten zait. Gu gara gure existentziari justifikazio eta xede bat ezarri diogunok. Zerbait egiteko hemen garela. Gure erlijioekin eta filosofiekin justifikatzen saiatu gara, baina, egiatan, ezta pertsona jakintsuenak daki zergatik gauden hemen, ezta benetan helbururen bat daukagun ere ez. 

Tempo, propósito e vinte anos

Atopa a Andrea en Instagram:

Traducido por Flavia. IG: @ffflva. Bluesky: @ozonosfera.bsky.social

Quen somos? Canto tempo temos neste mundo? E, a teima que me roe desde que fixen vinte e un: que función cumprimos no mundo que habitamos?

Todos os aspectos da vida moderna réxense polo tempo. Os seres humanos valoramos o noso tempo porque somos conscientes de que a vida é finita. Inventamos ferramentas automatizadas que fan o traballo máis rápido para que poidamos investir o noso tempo noutros asuntos que consideramos máis ou menos vitais

Dividimos este tempo en etapas, anos, horas e intres. Hai regras non escritas sobre que é común facer en cada porción da nosa vida. Cando era cativa, a organización do meu futuro era clara: ir á universidade e ser a mellor no meu traballo (que, dependendo do ano no que me preguntases, sería veterinaria, exiptóloga ou fotógrafa para a National Geographic), casar con vinte e pico, ter dous fillos con trinta (a idade coa que me tivo a miña nai) e xubilarme con corenta, idade que eu consideraba sinónima de sesenta. A pauta que hai que seguir non deixa lugar a dúbidas. Agora teño vinte, considero que non encontrei nada que me apaixone, non podo estar máis lonxe do matrimonio e a idea de traer unha vida a este mundo atérrame.

No limitado tempo que temos nesta rocha flotante estabelecemos os obxectivos primordiais que deben ter todos os seres humanos: a felicidade e o amor. Vivimos nunha sensación constante de insatisfacción; sempre queremos máis: serei feliz cando me ascendan, serei feliz cando teña un traballo estábel, serei feliz cando atope parella… E xamais chegamos. Cumprimos o obxectivo, mais xorde outro de inmediato. A felicidade acaba sendo a meta, mais non é máis que un mito que nos mantén vivos cunha esperanza, cun motivo.

O amor, por outra banda, é un aspecto que me confunde. Hollywood e Disney encargáronse de construír as bases de como debemos buscar o amor verdadeiro: ese que hai entre as dúas metades da laranxa, o que dura para sempre. Sempre, toda a vida, todo o noso tempo. Neste punto da miña vida, este concepto non me pode ser máis distópico. Obsérvoo desde fóra como unha realidade paralela, como algo que lle pasa a todo o mundo nun momento ou outro das súas vidas. E velaquí outro pensamento que me atafega: e se o meu tempo remata e non encontro o amor? Pódese ser feliz sen sentir este amor?

Hai persoas que senten que teñen un propósito, que a súa existencia neste mundo ten un fin. Unha vez coñecín unha chica á que lle dicían que nacera para bailar. Isto marcoume de nena: que significa nacer para algo? Mirándoo con distancia, coido que foi unha reflexión moi madura para a miña idade. Pensei: e se a súa nai nunca a apuntara a ballet? Entón a chica sentiría un baleiro como o meu, porque non sabería con que finalidade veu a este mundo, non si? Esta meditación fíxena cando apenas tiña oito anos. E se o meu propósito na vida era ser nadadora sincronizada ou corista? Estaba a perder o tempo? Esa sensación reafirmouse cando, con dezaoito, topei A campá de cristal e a súa analoxía da figueira, da miña queridísima Sylvia Plath. Hai figos (ou posíbeis futuros) que xa nunca van suceder porque o froito xa madurou e caeu da árbore.

En definitiva, a vida resúltame incomprensíbel. Fomos nós quen teimamos en que a nosa existencia ten unha xustificación e un propósito. Que estamos aquí para facer algo. Intentámolo xustificar coas nosas relixións e as nosas filosofías e, realmente, nin a persoa máis sabia ten idea de por que estamos aquí ou se realmente temos un obxectivo.

Posted in

Deja un comentario